wind of my soul..

Lily Bart

2012-01-24T18:31:00.011+02:00

Merhaba,

aşağıda "Vahide Gördüm ile Romandan Sahneye Yazım Atölyesi" çalışmaları sırasında seçtiğim karakter Lily Bart hakkındaki sorularımı görebilirsiniz. Bu kitap hakkında zaten daha önce üniversitede - AKE bölümü - bir ödev hazırlamam gerekmişti. O zamanlar ingilizcesini okuyamamış, ama aslına çok sadık bir uyarlama olduğu için filmini izleyerek günü kurtarmıştım. Filmden çok etkilendiğim için okul bitmiş olmasına rağmen türkçe çevirisini görünce D&R'da almadan duramadım ve nihayet bu atölye ile romanı sayfalarca çize çize okudum - tabii ki kurşun kalemle :P

Alıntılar sayfalarıyla belirtilmiştir. Roman üçüncü kişi bakış açısı ile anlatılıyor ama karakteri benimsemek adına ben soruları Lily'nin ağzından yanıtlamayı seçtim. Yazının sonunda teslim ettiğim ödeve Lily Bart olarak imza atmak da daha sonra oyunumda da işimi yaradı. En sonda gördüğünüz mektup resimleri, nette "old letter handwriting" (eski mektup el yazısı) yazdığımda bulduğum mektuplardan seçmeler. Bu mektupların koleksiyonu yapıldığını da

bu sırada öğrenmiş oldum. Bilmiyorum Türkiye'de de var mıdır yapanlar? :) Bu sayfaları benim yazdığımı sananlar olmuş sahiden de oyun sırasında, aslında çok alakasız ticari bir mektup fakat ben asla o el yazısıyla yazamazdım, çok işimi gördü! Oyunda Lily'nin son mektubu işlevi gördüler ve çalıştığım imza da burada işime yaradı çünkü oyuna mektubumu imzalayarak başlıyorum...

İlk dersimizde karakterimizi tanıttık, 2.de sorularımızı sorup gelmiştik.

3. ders romandaki mekanları belirledik ve içinde en sevdiğimiz/etkilendiğimiz mekanı seçtik. Benim için bu Lily'nin yatak odasıydı. Çünkü halasının yanında kalıyordu o da benim gibi ve onun evsizliğini, ev özlemini, mobilyaları yadırgayışını, kendine ait bir oda isteğini çok güzel anlatıyordu. Aslında tasvirler açısından Bellomont'daki Dorset'lerin yazlık evi en ayrıntılandırabildiğimiz yer bahçesiyle olsun, ihtişamlı salonuyla olsun...

Neyse sonraki dersimizde bir mekanda seçtiğimiz bir karakterle romanda olmayan bir diyalogu yazmalıydık. Bu sefer mekanım Lily'nin son yatak odası, kaldığı pansiyonun küçük, gösterişsiz hatta bedbaht odasıydı. Romanda maalesef en son ana kadar bir araya gelemeyen Lawrence Selden ile buluşturmayı seçtim onları bu odada ve asla konuşamadıkları tüm yanlış anlaşılmaları konuşmalarını... Elbette böyle şeyler gerçek hayatta, romanlarda ve filmlerde asla olmaz ki beklenti içinde çatlayalım!

Yazıma dair son dersimiz monologumuzu belirlemek üzereydi. Ayrıca seyirciler için hazırladığımız dosyaya koymak üzere en etkilendiğimiz kısmı da seçmeliydik romandan. Ben o dosyayı jpeg olarak kaydetmediğim pdf olduğu için ekleyemedim buraya şu an. Ama Selden'ınla konuştukları bir sahne. Ayrıca romanda Selden'ın Lily için düşündüğü çok etkilendiğim şu cümleyi "Ah alıp ötelere götürecekti Lily’yi, çirkinliğin, sıradanlığın, ruhun yıpranmasının ve aşınmasının ötelerine…" ben monologumda kullandım Lily'nin ağzından, ne de olsa kalpleri birdi diyelim...

Daha sonra kostüm, dekor, saç, makyaj vs. ayrıntılara harcadık gündüzümüzü gecemizi. 1890'lar ve Edwardian dönemi hakkında uzmanlık yaptım diyebilirim! Youtube sağ olsun Gibson Tuck modeliyle saçımı kuaförde yaptırmışım sanmasına rağmen seyirciler aslında beş dakika harcadığım şu topuzu kullandım.

Kostüm konusunda da iki fotoğraf paylaşacağım:

Bu hayran olduğum Gillian...

Bu da benim kostümüm...

Düşük bütçeli yapım olduğum için, o tüylü şık şapkalardan bulamadım da kiralayamadım da. Bu basit incili tacın yine de aynı etkiyi verdiğini düşünüyorum o yüzden şapka kısmına çok takılmadım. Bu dantelli, uzun tahta saplı şemsiyelere bayılıyorum, öyle ki oyunum kapalı mekanda geçmesine rağmen bir tane bulup duvara dayalı dursa bile olur diye düşündüm! Ama elbette ne gerek var, ne de olsa sahnede gözükürse silah patlamalı, şemsiye açılmalı! Fazlalık yaratmaya, dikkat dağıtmaya gerek yoktu... Eteğim basit bir şey, fırfırlı gömlek Mudo'dan. Sallantılı inci küpeler, taşlı bir bilezik ve incili altın bir broş takılarım. Kostümümü kostüm yapan eldivenlerim için ise teşekkürlerim anneanneme gidiyor! :)) Penti'den vanilya rengi, küçük çiçek desenli ince bir çorap ve o dönemki siyah bot gibi düz ayakkabılar yerine giydiğim sade ayakkabılarla kostümü hallettik. O dönem aslında yelpazeler de çok gösterişli ve tüylü müylü ama bu bej rengi yelpaze de kostümüme bütünlük kattı diyebiliriz!

Bütün bunlardan sonra Vahide Hanım hepimizden sahnede HAREKET PLANI hazırlamamızı istedi. Excelde tüm hareketlerimi, dekorumu, ışığımı tablo haline getirdim. Dekor olarak, dantel bir masa örtüsü ve çay adetleri ile lükse gönderme olarak düşündüğüm antika gibi büyüklerden kalma beyaz küçük mavi-pembe çiçek desenleri olarak bir çay bardağı kullandım tabağı ile.

Oyunda kullandığım müzik de belki filmi izlemiş olmamın kötü etkisi ama aklımdan atamadığım, benim için film ve kitabı bütünleştiren filmin tema müziği Alessandro Marcello eseri. "Oboe Concerto in D Minor: Slow Movement" Şuradan dinleyebilirsiniz.

xxx

Şimdi ödev hazırlaması gereken Ake'cilere yardımı olacağını düşündüğüm sorular, cevaplar...

Lily isminizin anlamı nedir?

İsmim zambak anlamına geliyor. Diğer anlamlarıysa, masumiyet, güzellik, saflık. Lekesiz ve tertemiz demek.

Karakterinizi nasıl tanımlarsınız?

İyi bir anlatıcıdan çok, iyi bir dinleyiciyim. (sf. 122) Konukseverim, çünkü en işe yaramaz görünenden bile daha sonra yararlanabilirim. (sf. 22) Asla vazgeçemediğim iyi izlenim bırakma dürtüsüne sahibim. Kendimden uzaklaşmak istediğimde, bildiğim tek yol biriyle sohbet etmektir. (sf. 23) Ama yanımda biri olmadıkça yalnızlığın keyfini çıkarmaya alışık değilim. ( sf. 70) Sohbetin yüzeyinde yelken açmış görünürken alttan akan düşünceleri izleyebilirim. (sf. 27) Hemen hemen her zaman emellerime başkalarının üzerinden giderek ulaştım. (sf. 88) Başkalarının zevklerine o kadar uzun süredir tutsak oldum ki kendime bağlı olanlara düşünceli davranırım; huysuzluğumun üstümde olduğu zamanlarda hizmetçimle aynı konumda olduğumu fark ediyorum, tek fark onun aylığını daha düzenli alabilmesi. (sf. 34) Dışarıdan ne kadar sert bir cilaya sahipmiş gibi görünsem de içeriden balmumu kadar kolay biçimlendirilebilirim. Uyum sağlama, başkalarının duygularına nüfuz edebilme yeteneğim ara sıra küçük ihtiyaçlarımda işime yarasa da hayatımdaki kritik anlarda engel oluşturuyordu. Akıntıya kapılmış bitki gibiyim suda. (sf. 62) Hayal gücümü harekete geçirmeye bir kıvılcım yeter. (sf. 66) Huzursuz olduğumda kendime daha da mükemmel bir biçimde hâkim olmaya çalışırım. (sf. 69) Belki de ağlamamak için gülüyorum. Hayır, ben ağlayan türden değilim. Ağlayınca burnumun kızardığını çok erken keşfettim, bunu bilmek pek çok incitici olaydan kurtardı beni. (sf. 248) Sergilenmek için yetiştirilmiş nadir bir çiçek gibiydim, bütün goncaların koparıldığı, geriye sadece güzelliğini taçlandıran bölümün kaldığı bir çiçek. (sf. 351)

Kötü yanlarınız olduğunu düşünüyor musunuz?

Bazen fazla hırslı olmakla suçlanırdım. (sf. 76) İnceliklerimin ve duyarlılıklarımın üzerinde hızla sert bir kayıtsızlık kabuğu oluşmaktaydı, çıkarlarıma her teslim oluşumda bu kabuk daha da sertleşiyordu. (sf. 259) Ben baştan aşağı kötüyüm – bana hayranlık duyulsun istiyorum, heyecan istiyorum, para istiyorum – evet, para! Benim ayıbım bu – biliniyor, söyleniyor – erkekler böyle düşünüyorlar hakkımda. Aşağılıkların da aşağılığı oldum, onların aldığını aldım ama onların ödediği gibi ödemedim. Kendimi toparlayabilir miyim? Unutup eskisi gibi hissedebilir miyim? Kötüden betere gitmiyorlar mı hep? Geri dönüş yok, eski benliğin seni reddeder, dışlar. ( sf. 184-5) İncinmişlik, başarısızlık duygusu, toplumun bencilce dayatıcılığına karşı duyulan ve adil bir fırsat tanınmasına yönelik tutkulu arzu. Hayatımı yeni koşullarla yeniden kurmak, işçilerin arasında işçi olmak, dünyamın yanı başından lüksün ve zevkin umursamadan geçip gitmesine göz yummak için gerekli olan beceriye de ruhsal sebata da sahip olmadığını deneyimlerimle öğrenmiştim. (sf. 333)

Gelecekten beklentiniz nedir?

Öyle anlar oluyordu ki körü körüne farklı bir şeyin özlemini çekiyordum, tuhaf bir şeyin, uzak ve denenmemiş bir şeyin; ama hayal gücümün sınırları her zamanki yaşamımı yeni bir çerçeve içinde canlandırmanın ötesine geçemiyordu. (sf. 114) Nereye baksam, başkalarının keyfine bağlı, onlara kul köle olacağım bir gelecek görüyordum, kendi enerjik kişiliğimin hakkını savunma fırsatını asla bulamayacaktım. (sf. 115) Dünya ne kadar kötü, güzel bir yer değil ve kendine dünyada sağlam bir yer edinmek istiyorsan onun kurallarıyla savaşmalısın ve hepsinden önemlisi tek başına savaşmamalısın! (sf. 278) Dünyadan nefret etmek kolaydı, ama yaşayabileceğim başka bir alan bulmak çok daha zordu. (sf. 290) Büyürken dünyada en çok sevdiğim bir yer olmamıştı, kalbimin geri dönebileceği, ilk bağlılıklarını yaşayıp kendisine güç ve başkalarına şefkat verecek önemli, cazip görenekler yoktu. (sf. 353)

Sizi en çok kızdıran şey?

Alaya alınma düşüncesi; kan dökülmeden kurbanın derisini yüzebilen imalı jargonun her noktasını bilirdim. (sf. 124)

Yabancı bir dil biliyor musunuz?

Fransızca.

Sosyeteye kaç yaşında tanıtıldınız?

18. Yaklaşık bir yıl sonra babamı, iki yıl sonra da annemi kaybettim.

Aile hayatınız nasıldı?

Konuk olmadıkça kimsenin evde yemek yemediği bir aile, bir alay Fransız ve İngiliz hizmetçi, değişip duran dadılar, uşaklar; kilerde, mutfakta ve salonda kavgalar; Avrupa’ya acele yolculuklar, tıka basa dolu bavullarla dönmeler… Tasarrufla geçirilen sıkıntılı ara dönemler ve muhteşem masraflarla karşılık vermeler… (sf. 35)

Anneniz?

Bayan Hudson Bart, yuva denen fırtınalı ögeyi idare eden, hala sabahlara kadar dans edecek kadar genç olan güçlü ve kararlı bir anneydi. (sf. 35) Hanımefendi ve ahbapları için, banka cüzdanının gösterdiğinden daha zenginmiş gibi yaşamanın kahramanlığa benzer bir yanı vardı. (sf. 36) Eğer bir kızın kendi için kalbi çarpacak bir annesi yoksa o zaman gözlerini açacaktı. (sf. 28) Kendisini düşünecek kimsesi yoksa bir kız kendi kendini düşünmek zorundadır. (sf. 77) En zeki kız bile kendi çıkarının nerede olduğu konusunda hata yapabilir, bir an fazla taviz verip sonra fazla geri çekilebilir; bir annenin şaşmaz ihtiyatı ve öngörüsü gereklidir. (sf. 104)

Babanız?

Bay Hudson Bart kel ve hafifçe kamburdu, her zaman yorgun görünürdü. Saçlarının arasında kırlar bulunmadığı ya da yorgun görünmediği bir zamanı hatırlamıyorum. Annemden ancak iki yaş büyük olduğunu öğrenince çok şaşırmıştım. Bütün gün şehirde olur, beni sessizce öperdi. Yeterince paramızın olduğu bir zamanı hatırlayamıyorum ve nedense para eksikliğinin suçu hep babama yüklenirdi. Onu gün ışığında seyrek görürdüm, mesafeli ve kayıtsızdık. Babam öldüğünde sırtımdan bir yük kalktı. (sf. 36 - 40)

Halanız?

Halam Bayan Julia Peniston, dul kız kardeş. Beni yanına almasının tek nedeni başka kimsenin beni istememesiydi ve gizli bencilliğinden dolayı ıssız bir adada kahramanlık gösteremezdi ama küçük dünyasının gözleri onun üzerindeyken zevk duyuyordu. (sf. 43) Yine de sağladığı sığınak için minnettarım. (sf. 44) Halamla ilişkim, merdivende rastladığım gelip geçici kiracılarınki kadar yüzeyseldi. Benim özlediğim, kendime sarılan kolların yarattığı karanlıktı, yalnızlık olmayan, soluğunu tutmuş şefkat olan sessizlikti. (sf. 166)

Sizce “Başarı” nedir?

Başarı? İnsanın hayattan olabildiğince yararlanmasıdır, sanırım. (sf. 79) Sabır, esneklik ve ikiyüzlülük göstermeyi gerektirir. (sf. 46)

Pekiyi, başarısızlık?

Kendi kusurumuz mu, kaderin mi? (sf.35) Annemin son öğüdü; “Elinden geldiğinde sefillikten uzak dur, sana bulaşmasına, seni yenmesine izin verme. Bir yolunu bulup kurtul ondan, gençsin, becerebilirsin” oldu.(sf. 43) Yoksul olmak, onun gözünde öyle bir başarısızlık itirafıydı ki yüz karasıyla aynı anlama geliyordu. (sf. 41) Ayağım kaysa bile yeniden tutunabiliyordum, ama tutunabildiğim yerin her seferinde biraz daha aşağıda kaldığını ancak sonradan fark edebiliyordum. (sf. 291)

Para-Borç- Yoksulluk?

Paranın değerini pek bilmezdim. (sf. 38) İnsanların nasıl bol para harcadıklarını anlarım ben, daha az nasıl harcayabileceklerini ise hiç anlamam! (sf. 293) Parayı düşünmemenin tek yolu bol paraya sahip olmaktır. (sf. 79) Öz saygımı yeniden kazanmak için bütün borcumu geri ödemem gerektiğini biliyordum. Hayatımda ilk kez, bir kadının onurunu korumasının arabasını korumaktan daha pahalıya gelebileceğini anlıyordum; ahlaki bir niteliği korumanın dolarlara bağlı olmasının, dünyanın sandığımdan daha sefil görünmesine yol açacağını da. (sf. 189) Berbat bir şeydi yoksul olmak; tasarruf ve fedakarlığın tatsız katmanlarında sürdürülen perişan, endişeli bir orta yaşı beklemek ve pansiyondaki pis, toplu yaşamda giderek kaybolmak. Ama bundan da sefil bir şey vardı; kalbini sıkıştıran yalnızlık. Köksüz ve geçici bir şey olmanın, korkunç sele kapılmadan önce benliğinin zavallı küçük duyargaları tutunabilecek bir şey bulamadan yaşamın burgaçlanan yüzeyinde dönüp duran biri olmanın yalnızlığı. (sf. 353)

Güç sahibi olmak ne demek?

Görece yoksul olanların hilelerinden, çarelerinden, aşağılamalarından sonsuza dek kurtulacaktım. Ben herkese değil, herkes bana yaltakçılık yapacaktı; kimseye minnettar olmayacaktım, bana minnettar kalınacaktı. Kapatabileceğim eski hesaplar, karşılığını verebileceğim eski iyilikler vardı. (sf. 58)

Toplum?

Toplum, her insanın cennetindeki yerine göre değerlendirilmeye uygun döner bir nesnedir. (sf. 59) Toplumun kendilerine sağladığı korumadan nasıl yararlanacağını bilemeyenler kadar toplumu kızdıran bir şey olmadığını öğrenmiştim; ortaya çıkarılan suçluyu toplumun cezalandırmasının nedeni, onun suç ortaklığına ihanet etmiş olmasıydı. (sf. 118) Kendisini yargılamadan infaz etmiş bir toplum düzenine hangi borcu vardı? (sf. 333)

Burjuva?

Burjuvanın zarafetinden hoşlanıyorum, hafifliklerinden, şiddet kullanmamalarından; zaman zaman kalın kafalılık gibi gözüken özgüvenleri toplumdaki nüfuzlarının doğal işareti. Umursadığım tek dünyanın hâkimi onlar. İçimde onların standartlarına karşı gizli bir bağlılık, sınırlanmalarını kabullenme, inanmadıkları şeyleri red ve onların yaşadığı gibi yaşamayan insanlara karşı nefretle karışık bir acıma duymaya başladım. (sf. 59)

… Ne kadar bezdirici ve önemsizdi bu insanlar! Daha önce edinmekte olduğum şeyin simgesiydiler, şimdiyse vazgeçmekte olduğum şeyin temsilcisi. Harika niteliklere sahip görünüyorlardı; şimdiyse baştan sona yavan olduklarını görebiliyordum. (sf. 65) Süslü püslü bitkin tipler, belli bir hedefi ya da kalıcı ilişkileri olmayan insanlar geçiyordu, meraklarının akıntısına kapılıp restoranlardan konser salonlarına, palmiye bahçesinden müzik salonlarına, sanat sergilerinden terzihanelerin açılışlarına gidiyorlardı. (sf. 303)

Talih-Talihsizlik-Kader?

Talih, yüzüne birazcık gülmeye başlayınca umutları kanatlanan türden biriyim. (sf. 105) Talihsizlik, beni katılaştırmak yerine daha da esnek kıldı, yumuşak bir madde de katı olandan çok daha zor kırılır. (sf. 44) Ancak bir yanlış dönemeçten ötekine sürüklenmemin alnımda yazılı olduğu duygusunu da taşıyordum içimde, iş işten geçene kadar doğru yolun hangisi olduğunu fark edemiyordum. (sf. 144)

Erdemlilik?

İnsan bir şey yapıyorsa, onu sonuna kadar yapması erdemliliktir. (sf. 77)

Hayalperest misiniz?

Neden bütün bereketli fikirlerimize hayal, değersiz olanlara da gerçek deriz? (sf. 81)

Bedel?

Ara sıra yaptığım düşüncesizliğin bedelini daha sonra aşırı tedbirli davranarak öderim. (sf. 19) Neden bir kadının, alışıldık olandan en ufak bir sapmasının bedeli bu kadar yüksek oluyor? (sf. 21) Neden hoşlanıyorsam hesabını ödemeye hazırım. (sf. 197)

Arkadaş?

En iyi arkadaşlarım ya kullanıyorlar beni ya da sömürüyorlar; ama bana neler olduğu umurlarında değil. (sf. 14)

Düşman?

Tehlikeli insanlardan hoşlanmak daha güvenlidir. (sf. 52) Yıllarca dillerini tutarlar, güvencede olduğunu sanırsın, ama ellerine fırsat geçince her şeyi hatırlayıverirler. (sf. 87)

Eğer düşmanını bağışlayacaksan, diyordu bir Malezya atasözü, önce onun canını acıt. (sf. 134)

Kadın olmak?

Sadece dadılar ya da dulların kendilerine ait bir daireleri olabilir. (sf. 11) Bir kız hakkındaki gerçek şudur: Hakkında konuşulursa işi bitmiş demektir; durumunu ne kadar çok açıklarsa o kadar kötü görünür göze. (sf. 249)

Erkekler?

Benden hoşlanmayan erkekler olduğunu biliyorum tabii, bir bakışta anlıyor insan bunu. Benden korkanlar da var: Kendileriyle evlenmek istediğimi sananlar. Bana hoş sözler söyleyen yeterince erkek var, benim istediğimse hoş olmayan sözlere ihtiyacım olduğunda bunları bana söyleyebilecek biri. (sf. 13) Genç adamların fazla kendine güvenli olmasındansa çekingenliği daha çok işime yarar. Şaşkın kişilere özgüven aşılamakta ustayım, ama kendine güvenenleri şaşkınlığa düşürebileceğimden pek emin değilim. (sf. 24) Kadınlar erkekleri değerlendirirken duygusal nedenleri bir kenara bırakmayı asla öğrenemezler. (sf. 70) Bazen erkeklerin, kadınların nedenlerini öteki kadınlardan daha iyi anladıklarını düşünüyorum. (sf. 95)

Vazgeçemediğiniz yazar hangisidir?

Seyahat çantamda her zaman Ömer Hayyam’ın bir eseri olur. (sf.75)

Sigara kullanıyor musunuz?

Evet, ama gelinlik kızlar için doğru sayılmıyor; ben de şu an gelinlik kızım. (sf. 79) Uzun inci kolyemin ucuna takılı küçük bir altın tabakada saklıyorum birkaç tane. ( sf.14)

Çalışmak?

Bir yere bağlanmak, rutin şeyler… Başımı alıp gitmek isterim, yeni yerler, yeni insanlar tanımak… (sf. 17)

Evlilik?

Kızlar zorunludur, erkeklerinse isteğine kalmıştır. (sf. 17) Erkekler ne kadar da sabırsız! İstediği her şeyi elde etmek için bir erkeğin yapması gereken tek şey susup o kızın kendisiyle evlenmesine razı olmak; bense hesap etmek, çözüm bulmak, geri çekilip ilerlemek zorundayım, sanki yanlış bir adımın beni zaman dışı bırakacağı karmaşık bir danstaymışım gibi! (sf. 56) Anneme göre, aşk evlilikleri budalalara özgüydü. O babamla evlenmek için ikna edildiğini söylemişti. Ama ben sadece varlıklı olan bir adamla evlenmeyi istemem; annemin paraya karşı olan kaba tutkusundan gizliden gizliye utanırdım. (sf. 41 - 42)

Boşanma?

Geçenlerde birisi, her ailede bir boşanma bir de apandisit vakası olduğunu söylüyordu. (sf. 49) Başpapaz, boşanmaya karşı bir imza dilekçesi topluyor. (sf. 89)

Davetler?

O büyük davetlerde canım sıkılıyor, ama işin bir parçası bu. Hem gitmezsem halamla Richfield Kaplıcaları’nda bezik oynamam gerekecek. (sf. 18)

Lüks?

Bütün varlığım lüks bir atmosferde genleşirdi, arzuladığım arka plan, soluk alabildiğim tek iklim buydu. Ama arzuladığım, başkalarının lüksü değildi. (sf. 32)

Kıyafet?

Bir kadın kendisi için olduğu kadar kıyafeti için de davet edilir. Kıyafet arka plandır, çerçevedir; başarıyı o sağlamaz ama başarının bir parçasıdır. Kir pas içinde bir kadını kim ister? Ölene kadar güzel ve iyi giyimli olmamız istenir, bunu tek başımıza beceremiyorsak biriyle ortaklığa girmemiz gerek. (sf. 17) Bu yüzden çevremdekilerin yetersiz gardırobumu tamamlamak üzere ara sıra verdikleri giysilerle incik boncuğun karşılığında yapmam gerekenler var. (sf. 33)

Briç?

Trenor’un masasında oyuna katılanların ya yüksek oynamaları gerektiğini ya da ukala ve nekes diye damgalanacaklarını bahane edip kendimi haklı çıkarmaya çalıştım; ama kumar hırsına kapıldığımı iyi biliyordum, içinde bulunduğum çevrede buna karşı durmanın pek mümkün olmayacağını da. (sf. 33)

Gençlik?

Genç olmak, ışıldamak, incecik, güçlü ve esnek olduğunu, dengeli hatlara ve neşeli renklere sahip bulunduğunu hissederek şevke gelmek, insanın kendini dehanın bedendeki karşılığı olan o ayırt edici, ifade edilmez zarafetle yücelmiş gibi hissetmesi ne kadar iyiydi! (sf. 131)

Güzellik?

Anneme göre, intikamını almak için onun ağır ağır biçimlendirdiği bir silahtı güzelliğim. Daha az zeki biri için Bayan Bart’ın tavsiyeleri tehlikeli olabilirdi; ama ben, güzelliğin sadece fethetmenin ham maddesi olduğunu, onu başarıya dönüştürmek için başka ustalıkların gerekli olduğunu anlıyordum. Güzelliğin vasat bir takım özelliklere sahip olmaktan daha fazla inceliğe gerek duyduğunu öğrenmem uzun sürmedi. (sf. 41) Korunmacı içgüdüm, başarıyla ikiyüzlü davranmam için hep güç verirdi bana, tatsız bir konudan uzaklaşılması için güzelliğimi ilk kez kullanmıyordum. (sf. 129) Karşı cinsi o kadar etkileyen bir yüzün kendi cinsimde de etkisi olacağını anlamsızca umuyordum. (sf. 191)

Aşk?

O anda içimde iki kişi vardı, biri özgürlükle ve heyecanla derin soluklar alırken, diğeri korkulardan oluşan küçük, kara bir hapishanede soluk almaya çabalıyordu. (sf. 74) Aşka ihtiyacım vardı, bu aşk, tutkunun ateşinden yararlanıp özsaygısının kırılmış parçalarını yapıştıracaktı. (sf. 194)

İlk aşkınız?

Mavi gözlü, saçları hafifçe dalgalı Herbert Melson adında genç bir beyefendi. (sf. 74)

Lawrence Selden?

Onu tanıyalı sekiz yıldan fazla oldu. Sesi, gür kahverengi saçlarına ışığın vuruşu, oturuşu, hareket edişi ve giyinişi… Bu ayrıntıların kendi hayatımla iç içe girdiğini biliyordum. Onun yanında bir sessizlik çöküyor üstüme, ruhumdaki karmaşa diniyordu. (sf. 308) Ona ilgimi uyandıran herhangi bir kişisel çıkar iddiasından olabildiğince uzak olmasıydı. En büyük hayranlığı, tanıdığım en zengin adam kadar farklı bir üstünlük duygusu yayabildiği için duyuyordum. (sf. 75) Tutsakların çoğu şişenin içindeki sinekler gibiydiler, bir kere içeri girdiler mi bir daha asla özgürlüğe kavuşamazlardı. Selden’ın farkı, şişeden çıkış yolunu asla unutmamış olmasıydı. (sf. 64) Selden’ın yanında olduğum gibi davranabilirim, ona karşı kendimi korumam gerekmez. (sf. 14) Selden’a karşı duygularımdaki o büyü, o duyguyu anlamamdan kaynaklanıyordu; bizi birbirimize bağlayan zincirin her bir halkasına parmağımla dokunabilirdim. (sf. 75) Onun gözünde duyarlı bir güzellikten, gözünü ve beynini okşayan geçici bir şeyden daha fazlası olmak istiyordum. (sf. 107) Hayatta Selden’ın üzerindeki gücümü hissetmekten daha tatlı bir şey yoktu. Kendi gücünün karşısında hiçbir felsefenin kanıt oluşturamayacağını erkeğin gözlerinde okuduğum an. Selden’dan başka hiç kimse aynı duyguyu doya doya yaşatamazdı. (sf. 156-7) Ah alıp ötelere götürecekti Lily’yi, çirkinliğin, sıradanlığın, ruhun yıpranmasının ve aşınmasının ötelerine… (sf. 172) Kalbimin tanıdığı tek ilkbahar… (sf. 337)

Ms. Lily BART

Tiyatro ve Oyunculuk Teknikleri üzerine Türkçe'ye çevrilmiş tüm kitaplar

2011-05-27T06:45:00.002+03:00

İnternette bulduğum iki sayfayı kaybetmemek adına kendime düştüğüm nottur:

birincisi, Türkçe'ye çevrilmiş tüm kitapların bir listesi

ikincisi, a'dan z'ye oyunları içeren fiyat listesi

hepsini okumak nasip olur mu ki...

Okuma Listelerim

2011-05-27T05:46:00.004+03:00

2009 okuma listesi

empathy - adam fawer
tek ve tek başına türkan - a. kulin
monte kristo kontu - a. dumas
midnight sun - s. meyer
breaking dawn - s. meyer
eclipse - s. meyer
new moon - s. meyer
twilight - s. meyer
aşk - e. şafak
mehmedin kitabı - nadire mater
pako'ya mektuplar - bekir coşkun
bir cinayet, bir sır ve bir evlilik - m. twain
araf - elif şafak
benden selam söyle anadolu'ya - dido sotiriyu
piedra ırmağı'nın kıyısında oturdum ağladım - paulo coelho
pinhan - elif şafak
ne kitapsız ne kedisiz - bilge karasu
kule - s. king
susannah'nın şarkısı - s. king
calla'nın kurtları - s. king
cem yılmaz - karikatürler
uykusuzluk/insomnia - s. king
sapık - robert bloch
büyücü ve cam küre - s. king
çorak topraklar - s. king
brisingr - c. paolini
eldest - c. paolini
eragon - c. paolini
üç'ün çekilişi - stephen king
masumiyet müzesi - orhan pamuk
mrs. dalloway - virginia woolf
yükseltin tavan kirişini ustalar ve seymour: bir giriş - j.d. salinger

2008 okuma listesi

3.7.07

2010-11-08T03:56:00.001+02:00

kaçak

sensin delicekaranlığım,

alevlerime itfaiye, korkularıma polis

aşka hızır acil...

niye bu uçurumdaki keçilik?

aynanın içindeki ürkek çocuk saklamaya çalıştığın,

bir beni tanıdığından emin

bin beni yoksayan!

sevgini gömdün "x" işaretli harita saklı kalbinde...

bir adım daha yaklaşamam, vurursun!

farklıyız deme,

sen kurşun asker, balerinken ben...

uzun dönem kaçaklık seninkisi,

yorulmadın mı kendinden firar etmekten?!

3 temmuz salı-bodrum

6.6.07

2010-11-08T03:55:00.002+02:00

tiryaki

Tutamazsın elimi

tütün kokar parmaklarım

dumandan saçlarım

tadı acıdı dudaklarımın

o eski ben nerede kim bilir

bıraktığın gibi kalmaz hiçbir şey

kalp yetmezliği çekiyor şehir..

istemem boğulmanı havasızlığımdan..

denemekten bir şey çıkar;

bırakamam sonra seni!

mustaribim koku tiryakiliğinden

git

soyunmaya başlamadan…

4.8.06

2010-11-08T03:38:00.001+02:00

-zorunlu seçmeli ders-

çalınmış çocukluğuna dönebilir misin benimle,

mutluluğunu uçurtmanın yüksekliğiyle yarıştıran?

bir yerim acırsa diye korkmadan duvardan atlayan?

içine gömdükleri o yumurcağı bulabilir misin sevgimin gücüyle?

geçmişin pişmanlıklarından kurtulup,

geleceğe pasparlak gözlerle bakabilir misin

yaşlarını silsem?

büyük geliyor ellerin tutmama,

bir parmağına yetebiliyor beş parmağım birleşseler..

bakışlarındaki hüzün,

seni üzenlere nefreti yerleştiriyor kalbime..

ve yatağımda huzurlu ninniler değil,

sorular, ünlemler bekliyor beni her gece..

biliyorum senin suçun değil

istemedin bu yıkık kumdan kaleyi..

masumluğun borçlu çıkardı seni de, benim gibi..

ama bizi kesiştiren işaretler,

gülümsetmem için gönderdiler seni..

"çocuk kalacağım hep!" diyen ben

büyümek istiyorum artık,

eğer sen dönemiyorsan çocukluğuna

dev yolunda eşlik edebilmem için sana!

büyüyorum..

26.7.06

2010-11-08T03:36:00.000+02:00

yaşadıklarımdan anladığım bir şey var..

öğrenmenin sonu yok

tanrı da olsa..

kibir sayılır bunu reddetmek

oysa bu bir şans..

zorlandıkça büyümek,

büyüdükçe zorlanmak..

değişmeden yaşıyorum de sen

ne fayda?!..

10.7.06

2010-11-08T03:30:00.002+02:00

çözdüm düğümleri..

diken diken batan bir kabus gördüm sevgilim,

oturuyoruz senle

ama yan yana değil karşı karşıya..

bakışların,

ruhumu sıcacık ısıtmak yerine

derin dondurucuya atıyorlar..

her milimetrekaresini kokladığım adam yok karşımda da,

bana düşmanlık bile gütmeyen ölü var, hissiz!

dudaklarımdan dökülen kırıntılar:

"her zaman kendimden korkardım;

seni inciteceğimden,

bir gün çabalamayıp kaçacağımdan..

aklımdan bile geçirmezdim ki

o ödlek sen olacaksın!"

...

ürpererek uyandım,

o yabancının benim ada'mım olmadığını tekrarladım kendime;

hızlı hızlı,

soluk soluğa,

defalarca!..

kalkıp geceye,

camdaki aksime baktım;

yüzüme,gözlerime..

karşımda gördüğüm sendin!

anladım;

korkular yersiz ve gereksiz yanımda oldukça sen!

...

küçüğüm..

bazen beş yaşındaki kız çocuğuyum okuma yazma bilmeyen..

koynuna usulca sığınıyorum;

bana ruhunu okumayı öğret diye!

kalp atışların tırmanıyor;

yorgunsun,

geçmişin yara izleri dolu sağın,solun..

ama dinle!

dalgalar dile getirdi sana merhem olacak ezgiyi,

duyuyor musun?

şanslısın diyor,

beklediğine değdi,

yaşamlarınız tam vaktinde kesişti..

kıymetini bilmek senin elinde,

insan elindekinin değerini bildikçe

-yanlış anlaşılmasın azla yetinmek değil kastım,

ama doğru değil midir

pek çok sefer kaybetmeden anlamadığımız birbirimizi?-

yıllar geçse de sen:

"tanrım bana ömür ver, yaşamadım onu daha!",demez misin?

gelecekten umutluyum sevdiğim...

sadece uykularımda korkutabilirler beni,

kaldı ki onlar gerçek değil ki!

eminim kendimden ve elbette senden...

bizden...

her zaman senden küçük kalacağım şu hayatta;

insan ne kadar ayaklarının üstünde dursa da

yol boyu kol kola girip,

hoş beş edebilmek değil midir

keyifli seyahatin mucizesi?

bıraktım bilim insanlarına

ölümsüzlük ilacını,

uzayın sırrını,

hipopotamların yılda kaç litre su tükettiğini..

bende sonsuz aşkın gizi,

senin gökyüzünün keşfi

ve çayını kaç şekerle içtiğinin bilgisi var ya yeterli!

küçüğüm..

mutlu sonun yalnızca masallarda olduğunu öğrenecek kadar büyüsem de,

küçüğüm hayallerimden vazgeçmeyecek kadar!

küçüğüm doğru,

ama senin için savaşamayacak kadar

güçsüz ya da korkak değilim!

zor zamanlarda dayanabileceğin bastonum,

kendi içinde, ıssızlıklarda kaybolursan pusulan!

ağladığında rüzgarım gözyaşlarını kurutan..

evet küçüğüm;

tenine sokulup kıvrılabilecek,

içinde eriyip kaybolabilecek,

dışarıdaki dünyadan korkarsam

seninkine saklanabilecek kadar!

küçüğüm, aslım bu..

kimselere belli etmem de

senden saklamam..

çünkü korkmuyorum,

çünkü..

senin gerçekliğin tek beni gerçek kılan!

2.7.06

2010-11-08T03:27:00.002+02:00

yaşamak? tükenmek? hangisi?

yaşamak

yutkunmak,

sabretmek;

güzel gelecek için,

büyümek için,

değişmesi için..

yutmak

acı, kırıcı, zamansız sözleri,

anlamı gelinceye,

bilininceye ertelemek!

çiğnemek

bayatlamış lokmaları

birer birer

peynirsiz, çaysız!

eskimek değil ama

eksilmektir yaşamak..

törpülemek kendinizi,

uyumlu olun diye ötekilerle..

ve yenilenmek değil ama

çoğalmaktır yaşamak..

anılarla,

insanlarla,

hayaller

ve kırıklarıyla..

anlayışı iyi niyetle harmanlayıp,

vazgeçmek olur susmak!

konuşmak gerekir, belki de bağırmak..

sessiz ve derinden savaşmaksa

zor bir yoldur;

kimsesiz,

ıssız..

siz ve kendiniz varsınız yalnız'ca,

bir de maskeniz..

özveri, değerinizi bilmemektir..

o mutlu olsun diye

kendi mutluluğunuzdan kesmek kırpık tutam..

kıymetinin anlaşıldığı nadir görülmüştür;

zira gerçek fedakarlıklar,

suya karıştırılan şeker gibidir;

tadan bilir,

görmez bakan..

eskimek ise;

karıştırıp düşünceleri

bin bir korku ve ihtimalle,

az konuşmak,

gözlerinizle değil,

dudaklarınızla gülmek..

her ne pahasına olursa olsun,

her şeye rağmen,

yaşamak güzeldir..

eskimek yaşamak değildir!

ıssız adam'ın isim annesi benmişim peh peh

2010-11-08T03:22:00.002+02:00

10 Haziran 2006

siss-iz ada'm..

o akşamüstü,

dinazorların geçim savaşı tanrıyı çok sıkmıştı;

manzarası kandan,

karnındakiler ayaklandı!

sonra şöyle bir şeyler canı çekti;

göze hoş gözüken, mideyi yormayan, istendiği anda bulunan bir şey..

emretti; "ol!"..

malzemeler dövüldü,

hamurlar çimdiklendi,

mor bir şey değil,

çıkan ortaya er'kek!

çoğu zaman olduğu gibi,

önce kabardılar

-iştahlar da onlara özendi-

sonra kısa zamanda anlandı ki;

içleri sönük!

tekrar tekrar, çeşit çeşit..

yok yok!

kokuları koku değil,

tat desen katran..

ama sen..

erkek değilsin sen!

hayır, itiraz yok!

erkek olsan anlardım canım..

ı ıh sen bambaşka bir şeysin!

ada'msın sen!

aromalı sakızlı er'keklerin aksine tükenmiyor tadın,

bereket fışkırıyor her yeni köşe başından, ayağından..

sen ada'm'ım!

çekip kurtardın beni,

tanımadığım yüz'lerce kalabalıktan..

okyanusla çevrili ada'm,

mavi göle ilk ve son seferim..

ilelebet kalma kararım..

adam olmak demişler ya,

doğru demişler;

çünkü erkek doğulur,

gözleri bozuk ebenin yoklayıp da,

küçük yuvarlak nar tanesini,

nur topu sanması yeterlidir!

ada'msa..

olunur!

sünnetle falan olacak iş değil bu,

kesilmesi gereken;

seni ruhumdan uzaklaştıran parçalar..

ki sen bunu zaten yapmışsın,

artık engel göremiyorum

kumsallarında izler bırakmak,

ya da yeşilliğinde kaybolmak için..

yasak yok "böyle kalça girmemiş" ormanlarına dalmama,

geceler boyu hep yeni baştan, baştan başa ateş almama..

ıssız ada'ma düştüm,

yanıma haykırdığım üç kelime ona;

zaman kırılana kadar!

29.5.06

2010-11-08T03:21:00.003+02:00

ömrümü saran ö(m)rümcek iddia!

aşk kuralsızdır dedim,

herkesin ağzı üç buçuk kaldı..

aşk yasadışıdır elbette inat ettim,

küçük diller takla attı..

ben..

bu adamı..

ömrümce..

deli gibi..

sevebilirim! bağırdım..

kimseler inanmadı..

ilk aşkım!

tek aşkım!

son aşkım!..

cık cık cık..

meğer taşlarla konuşuyormuşum,

beni bir tek aşıklar anladı..

var mısınız iddiasına? sordum..

ortalıkta insan kalmadı!..

24.5.06

2010-11-08T03:16:00.002+02:00

beyaz'ın keşfi..

bu sabah doygun uyandım. yavaşça, yatağı sarsmadan balkona çıktım..

bana öyle geldi ki o an,

evrenin bütün sırlarını biliyordum sanki..

gördüğüm bir baş çevirmelik manzara değil;

tüm kainattı..

değdiğim noktada güzellik yeşeriyor,

göz göze geldiğim böcekler daha bir ahenkle koşuşturuyor

ve ben,

huzuru tadıyordum ilk kez tüm duyularımda..

kaygılar terk etti evimi,

terk edildiğime mutlu olacağımı söyleseler

inanmazdım!

peki ya gözyaşlarım?

gözyaşlarımı seviyorum artık;

çünkü senin akıttığın zamanlarda

ya da sen de ağladığın için

döküldüklerine inanıyorum damla damla..

arkamdan gelişini fark etmedim,

sarılışını hissettim ardından..

senin huzurun benimkine karıştı,

damarlarımı dolaştı

ve bir olduk,

olduk biz..

masaldaki lanet,

benim uğurum oldu..

neye dokunsam beyaz oluyor..

güneş beyaz,

kokular,

toprak,

yapraklar beyaz..

saçların..

gözlerim..

sen beyaz,

beyaz ben..

4.5.06

2010-11-08T03:13:00.002+02:00

sessiz şiir

susmak istiyorum bir süre

yalnızca susmak..

şiirler ezberlemek pablo neruda'dan,

minimalist kitaplar okumak,

şarkılar dinlemek

ayrılık, bekleyiş ve kavuşmak hakkında..

emekleyen bebeğin yürümeyi öğrenmesi gibi

anlamlı cümleler kurmayı başarana kadar tekrar,

tek dileğim susmak, susmak, susmak!

sözcüklerin bittiği yerde bul beni diye

istiyorum susmak..

konuşmamak insanlarla..

belki kaldırım kenarındaki çiçek,

çöp tenekesindeki kedi,

ya da içimdeki şizofrenik olacak muhatabım..

ve dinlemek,

daha önce duyamadığım,

dikkat etmediğim sesleri,

en çok da kendimi..

çünkü;

derine attığım iç çekişler,

hayatımdan kesitler,

çıkamıyorlar bu gürültüde dışarı,

trafikten korkması gibi yaşlı ninemin..

sadece bir tebessüm;

değirmen dönene,

ağaçlar yeşerene,

uğultu dinene dek susmak..

"suskunlaşma küçüğüm, bırak uçurtma olup salınsın mırıltılar.."

gözlerim konuşuyor seninle, yetmez mi?

bir içine kapanış değil bu susuş,

anka kuşunun küllerinden yeniden doğacak olması..

"yazmasam çıldıracaktım!" demişti sait faik,

delirmemek için susmalıyım belki de..

beni bir tanrı biliyor -ne fayda?-,

ana rahmine düştüğümden beri yanımda diye,

bir ona anlatmak zorunda değilim kendimi!

gel gör ki,

dost dediklerim bile

unutmuşlar dinlemeyi,

sesimi

kalpleriyle,

kendi bağırışları sağır etmiş onları..

şimdi anıların hatrına bir dakika sessizlik!

29.4.2006

2010-11-08T03:04:00.004+02:00

kendi konuşan kendi duyan kadın..

tamı tamına kaç gün oldu seni görmeyeli, senle konuşmayalı?

her gün takvime bir çentik atıyorum, ama sayılı gün değil ki çabuk geçsin.. belirsiz;

bir gün yeniden yanında olup olamayacağım, sıcaklığını hissedebilecek miyim tekrar ya da

teninin kokusunu.. bulanık..

bazen senin sevdiğin melodilerden birini koyuyorum teybe, mutlu oluyorum belki sen de

onu dinliyorsundur o sırada ya da ben geliyorumdur aklına senin benim hatırıma gelmen gibi,

diyerek.. hoş sen benden çıktın mı ki?! ama ben hiç girememişim işte balta girmemiş kalbine..

doğru veya yanlış bir yoldaydık, yol ayrımına hiç gelmeyiz, yolun sonunu hiç görmeyiz

sandım birlikte oldukça.. ama işte bir insanı asla bütünüyle tanıyamazsın ya, söylemesi ne

kadar acı gelse de yabancıymışız gerçekte birbirimize..

fotoğrafını gösterdi geçenlerde ortak dostlarımızdan biri.. iyi de oldu, ben bir öfke

nöbetinde yırtmıştım çünkü eskileri.. rica ettim bende bırakmasını fotoğrafı, anlık bir acımayla

gölgelendi yüzü: "peki.",dedi..

bakınca anladım;seni her gün görürken fark etmemişim zamanın değiştirdiklerini meğer..

mutlusun, her halinden belli, gülümsüyorsun gözlerinle.. saçların uzamış, yakışmış bayağı..

benim de kırıklarımı aldırmam lazım, gidemedim daha berbere.. tüm kırıklıklardan kestirerek

kurtulabilsek keşke..

söylüyor bana, sigarayı da bırakmışsın. bazen "ya ben ya sigara?!", derdim,

"sigarayla mı karşılaştırıyorsun kendini?", der küçümseyerek bakardın.. anlamamışım sigaradan

kurtulmak için önce beni bırakman gerektiğini..

telefonlara da bakmıyorum artık.. ilk günler sensindir arayan umuduyla,sesimin titreyişini

bastırıp, en neşeli tonunu giydirip kaldırırdım ahizeyi.. karşıdan gelen cevap ne kadar uzaktı

senin sıcaklığın olmaktan! aslında içimdeki bir his biliyordu senin aramayacağını, tüketmiştik

tüm sevgi ve nefret sözcüklerini ne de olsa..

kediler şikayetçi, sürekli homurdanıyorlar; sen yoksun diye ya da yemeklerini vaktinde

veremediğimden olsa gerek.. yatağımızda uyuyorlar artık.sen varken rahat edemezdik koltuğa

kaçırtırdık onları.. halbuki ardında kalan boşluğu dolduramazlar artık ne kadar yayılsalar da..

ne diyordum? hah soracaksın neden saatinde beslemiyorum? uykudayım çünkü..rüyama

gelirsen diye kaldırmıyorum yastıktan başımı.. sahte bir gerçekliğn özlemi sanırsın bu..

ama ya sahte olan uyanıkken görünen kabuslarsa?! hangisi uyku,hangisi yalan kanıtlayabilir

misin bana? düşümde de olsa baş başayız ya, gerisi umrumda değil!

ama hep uyuyorum da sanma! bilirsin geceler yoldaşımdır benim, sabahı bekleriz diğer

insanlar için doğsun güneş diye..

evi görsen tanıyamazsın, çöp ev şikayeti olacak diye korkuyorum.. masalar, sehpalar

hatta yerler kitaplarla, yazısı yarım bırakılmış, kalmış kağıtlarla dolu, -bilirsin yazarak kusarım

ben içimdekileri-elimi kaldırsam çarpıyor sağa sola, deviriyorum bir şeyleri.. sakarlaştım zaten

son zamanlarda; eşyalar çoğalıyor sanki ben eksildikçe!

zaman dediler iyi gelir dediler, herhalde seni kastettiler.. benim zamanla anlaşamadığım çok

önceden belliydi zaten; ona hep senin yanındayken saatleri dakika sayması için yalvarırdım,

ansızın sen derdin "haydi gidiyorum işimin başına." senin işlerinden biri olmak isterdim o an,

hep benden daha önemliydiler çünkü..

ah kusura bakma ne çok konuştum değil mi? hatırlarsın çenem düşerdi seninleyken..

anlamsız veya önemsiz en küçük ayrıntılarını bile hayatımın anlatmak isterdim sana.. o küçük

şeyler bir arada tutacak sanırdım bizi.. belki de bir gün beni cevaplamayacağından,

susup konuşmayacağından o kadar korkardım ki kanıtlamak isterdim sana her zaman

-sussak bile!-paylaşacak bir şeylerimin olacağını!

sonra sen gittin, sessizlik geldi.. bir de ara sıra duyulan hıçkırıklarım.. "ağlama!" derdin

burada olsan, eh içime mi akıtayım gözyaşlarımı?! hem merak etme ilk günlerdeki kadar

ağlamıyorum artık.. o zamanlar bir acayiptim, en olmadık anlarda yerleri yıkarken mesela

ya da aptal bir film izlerken ağlamaya başlıyordum.. bir şey yapıyor olmak veya olmamak

fark yaratmıyordu,hem bana "yeter!" diyen ya da mendil uzatan da yoktu canımın dilediğince

zırlayabilirdim! sanki bu bir yarışmaydı da en çok ağlayana verilecek ödüldün sen!

tek kelimeyle saçmalık..

içini kararttım değil mi? aksi elimden gelse, emin ol mutlulukla donatmak isterdim seni,

kendimi, onları.. karanlıkla tatlandırdım yemeklerimi ışığın yerine, dolmaların içine umutsuzluk

koydum, acı biber değil ama acı çığlıklar serptim üstlerine..

yağmur yağıyor izmirime,

aklımdasın hala,

damlalar ağır ağır vuruyor

yüreğimin topraklarına..

29.4.06

2010-11-08T03:03:00.001+02:00

what if god was one of ass?!

tanrıyı yitirmenin en kötü yanı;

inancınız suya düştüğünde,

isyan edecek kimsenin kalmamış olması!..

kayahan yanımda halt etmiş :P

2010-11-08T02:56:00.003+02:00

11 Nisan 2006

L'amour a mort..

"bana söz ver ölmeyeceğine...", derdin kırpıştırarak korkuyla gözlerini...

sanki elimdeymişçesine, sırf birazcık rahatlatabilmek uğruna seni

tekrarlardım: "ölmeyeceğim senden önce..."

ah küçük sevgilim

emin olabileceğim tek sözüm var sana:

Sensiz yaşamayacağım!

biliyorsun nefes almak değildir yaşamak,

hele yanımda yokken sen...

...

ah tanrım!

biraz zaman lütfen, sadece biraz daha zaman!

durakta beklediğim dakikaları,

gecenin kör vakti çitlembik elde, sıkıntıdan film izlediğim vakitleri,

sokaklarda aylak aylak sürttüğüm saatleri birleştir

eminim ömür damlacıkları çıkar daha...

istemiyorum senden kendim için yemin ederim ki bir nefes dahi!

ama..

ama sözümü tutamadım

bıraktım onu dikişleri sökük..

hani anlaşmıştık seninle,

bir seçim yapman gerekirse

önce onu alacaktın

dünyada bulamadığı cennetine?

o bensiz tutunamazdı çünkü o son dala,

düşerdi metrelerce yüksekten karanlığa..

hoş benim bir farkım var mı sanki?

günbatımına kalmaz gelirdim yanına..

ama uçurumdan düşen de,

tutunamadığı için cehennemde yanan da ben olurdum..

...

ah tanrım..

ne işim var benim bu gülümseyen yüzler arasında?

sevgilim gözlerinden hayat akıtırken orada

cennet cehennem bana..

tango yapar gibiydik yaşarken..

dalga geçtik abartılan değerlerle,

ve başkalarının nazarında önemsiz ayrıntılar

-yemekteki tuz mesela-

baş tacıydı yuvamızda..

ceza mı bu?

yaptığım pazarlık mı kızdırdı seni bu kadar?

deli dumrul'a acıyan azrailin

bize merhameti bu kadar?!

...

"bana söz ver ölmeyeceğine..."

söz verdim; trafikte dikkatli olacağıma,

içkiyi azaltıp, şu zıkkımı bırakacağıma,

ufaklığı büyütürken yanıbaşında olacağıma..

bilemedim..

bir anlık dalgınlık, anlayamadım bile..

etrafımdakilere sesimi duyurmaya çalıştım.

arkama dönüp baktığımda onu gördüm;

üstü başı kan içinde

gözleri açık..

topladığım sana,

saçlarına taktığında dudağının pembesiyle oynaşan çiçekler saçılmış yola..

xxx

gittin!

söz vermiştin ve tutmadın..

çok kızgınım sana çok,

iyi ki öldün yoksa şu an karşıma çıksan

yemin ederim ben öldürürdüm seni gözümü kırpmadan!

YALAN!

gittiğinden beri yaptığım tek şey; yalan söylemek..

kendime,

"babam nerede?" soran ufaklığa,

"daha iyi misin?" diyen insanlara..

nasıl daha iyi olabilirim ki iyi olma hali dünyamı terk etmişken..

güneş gibi -ki tutuldu,

müzik gibi -ki sustu,

kelimeler gibi -ki artık anlamsız,

benim gibi -ki kepenklerim kapalı,

sen gibi -ki..

xxx

iyi ki orada değildin sevgilim..

beni öyle görürsen ne kadar üzüleceğin geçti aklımdan

hani hep bahsedilir ya bir film şeridinden

hayal kırıklığı yaşayacaktım yok öyle bir şey diye,

eğer seni görmeseydim kanepede

kucağındaki birbirine dolanmış yumaklarla..

bize benzetiyorum onları

tuhafına gider diye söylemiyorum ama sana

sadece ellerini alıyorum, ellerimin arasına

ve sen

gülümsüyorsun bana..

kucaklayamıyorum seni çok istesem de o anda

ufaklık sekizinci ayında çünkü o sonbaharda..

işte hepsi bu,bütün bir ömürden kalan..

sonsuzluk boyunca gülümserdim eminim

cennete bu görüntüyle girsem..

ama olmamalı böyle!

aklım, kalbim, ruhum her şeyimle hala seninleyim; bedenim hariç..

lanet olsun!

hisset beni..

ellerim hala ellerinin arasında..

susma, konuş, duyabilirim seni hala.

kızdın, öfkelisin bana, tanrıya

belli kırılmış çerçeveler, dökülmüş camlardan..

biliyorum korkuyorsun, aynı korkuyu bende hissediyorum tüm ağırlığıyla..

aklında bilinçsiz sorular,

uğultudan seçemiyorsun bile hangisi ne diyor..

arkadaşlar geliyor,

ortalığa çekidüzen veriyorlar kendilerince..

sense kızıyorsun onlara içten içe

o koltuğa en son ben oturmuşum

ve yastıkta birkaç saç telim kalmış diye..

ama susuyorsun, konuşmuyorsun ufaklıkla bile -yanlış yaptığını bile bile..

korkuyorsun,

ağzını açarsan acı bir çığlık çıkacak tek!

anlıyorum sevdiğim..

bırak çıksın önce bir çığlık

sonra yine şarkılar şakıyacak o dudaklar

imkansız gibi gözükse de şu an sana..

xxx

tanrıya da inanmıyorum artık!

sahtekar olduğunu düşünmemdense, olmadığına inanmam daha iyi sanırım, bilmiyorum..

hani anlaşmıştık?

öncelik bendeydi.

ufaklığın güçlü bir babaya ihtiyacı vardı,

hem çaktırmadan -şakayla karışık, feminizm diyerek-

öğretmiştim onlara ben

çamaşırı, yemeği..

xxx

mor duvarımıza bak, hatırlıyor musun şu yapbozu?

nasıl hatırlamayasın ki,

az daha bitmeyecekti

beş bin parça kolay dile..

bir sigara yakmış sıkıntıyla,

"ben oynamayacağım artık!", demiştim çocukça..

sen sükunetle kahveleri tazelemiş,

"bitirince ödül var ama, en iyi de sen bilirsin ödülün ne olduğunu.", demiştin edepsizce göz kırparken..

gene de tamamlanamamaktan kurtaramadık

bir parçaya mama muamelesi yapınca ufaklık!

sabahı zor ettik beyfendinin lazımlığı başında..

uyumadan önce düşündüğüm son şeyi hatırlıyorum

-unutmuş muydum ki? tozlanmıştı üstü biraz belki-

ne kadar vazgeçmez olduğunu düşünmüştüm

ve bir kez daha aşık olmuştum öperken seni..

o zamanlar gençtik

vaktin nasıl geçtiğini anlamıyordum bile sürekli aşık olurken yeniden..

halt etmiş aşkın ömrü üç yıl diyenler

gelseler de bizi görseler!

kaç üç yıl geçtiğini,

hangi arada yaş aldığımı anlamadan geçirttin bana anları..

xxx

aklıma bir sahne geliyor

karlı bir kıştı

yeni dönmüştün bahçeden

yaşlı kanişi kaybetmiştik o gün

fotoğraflarına bakıyor, kesemiyordum hıçkırmayı

geldin, çenemden tutarak;

"haydi artık ağlama", der gibi gözlerime baktın

başınla oyun bahçesindeki ufaklığı gösterdin

benim ağladığımı fark edince o da başlamıştı sessiz sessiz..

yaşları uzaklaştırdın;

"hayatın sunduklarına kucak aç.."

susturabildim kendimi nihayetinde,

şükran dolu gözlerle baktım sana

hep sıcaklık yayıyor gibi gelmesi gözlerinin bana, o cümleyle başlamıştı..

xxx

tut elimden

izleyelim ufaklığı uyurken

bu sefer üstünü tek başına sıkıştıracaksın

ama ben de buradayım hala

ve izliyorum ikinizi de

bil ki şunu;

bir an bile kızmadım sana sabah söylediğin laflar için

içinden gelmediğini biliyordum çünkü

biliyordum çünkü biz bir an bile nefret etmedik birbirimizden..

...

gel haydi yatağımıza

üzgünüm ısıtamayacağım bu sefer ayaklarını

öpüyorum dudaklarından

ve ömrümde söylemem sandığım bir dilek dökülüyor ağzımdan:

"bir an için unut beni, n'olur

huzur unutmaktan geçiyorsa

bir an için unut.."

ve duymanı umut ederek söylüyorum:

"seviyorum seni.."

xxx

bugün..

farklı bir gün..

uzun zamandan sonra hissediyorum,

soğuk gitti,

karanlık gitti bir kabustan uyanmışım da sen terimi siliyormuşsun gibi..

o sıcaklık geldi..

biliyorum

göremesem de duyumsuyorum

buradasın, yanımda..

öpüyorum her zamanki gibi göğsümde başın

ve cevaplıyorum:

"ben de seni.."

4.4.2006

2010-11-08T02:51:00.007+02:00

yamuk balık'ın hikayesi farklı bir yorumla nihayete erdi..

akvaryumdaki... o yeşil sudaki... yan yatmış balık...

ne kadar da benzeriz birbirimize

sanki görünmez yükler binmiş üstüne

ne zamandır böylesin?

geçmez dakikalar, saatler

geçmez günler

bu sessiz

havasız

ışıksız

uykusuz

tuzsuz

ısısız

...

hala yorulmadın mı be balık?

gel hele bir soluklan yamacımda

çabalaman boşuna

gökyüzünü asla göremeyeceksin sen

ekmek atıyorlar sana

umut değil...

ve farkında değil misin yalnızlığının,

tek yamuk balık olduğunun?

"bir başıma olabilirim ama yalnız değilim." diyorsun

bence kendini kandırıyorsun

ha ha karamsarlığımdan nefret ediyorsun demek..

ah yamuk balık,

ah keşke duyurabilsem içimdekileri;olacağından korktuğumu:

"Japon yapıştırıcım bitti örtmenim japon balığımı birleştiremeden..."

...

parlak yüzgeçlerinde gözlerimi gördüm yamuk balık

balıkları ağlamaz sanır insanlar

halbuki belli olmaz gözyaşları suya karıştığından..

...

haftalar aktı aradan

hangi aradan?

yaşamla insanların arasından

zaman aktı

kimi yerde kanalizasyonla karıştı berraklığı

ama kana kana içmeye devam etti bazıları..

ya sen yamuk balık?

hala ağlıyor musun?

pis sulara rağmen yutkunmaya devam mı ediyorsun?

peki, "gerçekten" yaşıyor musun?

sahiden o arayı kapatabileceğini mi sanıyorsun?

bağışla beni yamuk balık

mutluluğun sadece mutsuz olmadığımız anlarda çıkageldiğine

inandırılmışım ben,

bu teselli ile büyümüşüm.

bağışla beni yamuk balık inanamam sana

başta yapmışsın hatayı

senin sularında yüzmeyene kaptırarak gönlünü..

söyle o haberdar mı gayretinden?

affet beni

ben de içimizdeki vurdumgörmezlerdenim

kaçtım gördüklerim vurdu hep beni diye..

...

yamuk balık kanıtladı bana

aşkını;hissettiği o dev gözlü martıya

umuduna kavuştu, gördü bulutları,

süzüldü mavimsi morlarda

pençeleri arasında martının..

...

aşk bu muydu?

katil olmak? celladını sevmek?

uğruna ölünen ve öldürülen..

aşkın nabzının üstünde alınıp verilen birkaç soluk..

değdi mi yamuk balık?

...

gözlerine bakabiliyorum artık aramızda bir cam olmadan

ve görüyorum ki hiç yaş yok..

onca çaba ölmek içinmiş diyesim var

ama gözlerin susturuyor beni,

fısıldıyorlar örtüsüz cevabı;

her şeyin anlamı birkaç nefes mutlulukta saklı..

8.3.06

2010-11-08T02:36:00.004+02:00

nedensiz..

söyle bana;

sen hiç nedensiz kaldın mı?

ayışığının karanlığında tik-tak, tik-tak..

nedensiz yere uykun kaçtı mı?

ne keyif için, ne de üzüntüden; nedensizce yaktın mı sigaranı?

var'la yok,

evet'le hayır arasında,

sonu hep belirsizliğe çıkan yollar teptin mi?

yanıbaşında çaresizlik, "umudun yeri yurdu bilinmez."

diyip sığındın mı tanrıya?

sadece sessizliği paylaşmak için dost aradın, bulamadın mı?

yaş kaçtı anladın, insanların kediler kadar vefası olmadığını?

bir bakışla, bir sözle kimselere görünmeden nasıl ufalandın?

pişmanlıklar kaç kez gelgitler halinde vurdu kıyılarına?

ve kaç kez kendini,

artık geleceğe kafanı bu kadar takmayıp şu anı yaşayacağın

yalanıyla kandırdın?

kaç defa delirmenin eşiğinde,

çığlıklarını ittire kaktıra sandıklara kilitledin?

söyle, kaç defa?

peki ya ölmek..

ölüm, hangi aralıktan girdi usuna?

"keşke ölsem"dedin yahut "ya ölürsem"..

varmaz açmazda,

bestesi yapılmamış sözler gibi yarım bir şarkısın sonunda..

gözlerim ıslak,

ama gözyaşım yatağını bulamıyor..

dudağımın köşebaşındaki tebessümüm "hazır ol"da,

ama kahkaham havada asılı, "rahat"sız..

mutsuz olmak için nedensizim,

ama mutlu olmak için de..

belirsiz her an,

yarım her zaman..

4.3.06

2010-11-08T02:34:00.006+02:00

~Ellerim~

ellerim her daim soğuktur benim..

öyle böyle değil,buzdan kopmuş iki sarkıt gibi..

zaman zaman eritmeye çalışanlar olduysa da boşluğa giden bir çaba daha..

ve ben üşürse diye kendime bile dokunamazken

sana dokunabildim;

çünkü sen de onlar kadar soğuktun..

~Ellerin~

kediyim dolanıp duran bacaklarına..

kurtulmak için benden bir an önce,

balıklar atıyorsun uzağa..

devam edersem sekizler çizmeye,

bir tekme savuruyorsun karnıma:

"hay aksi lanet!"

anlamıyorsun ki;

karnımı değil,kalbimi doyurmanı istiyorum.

sevgi akıtsın ellerin açlığıma..

4.3.2006

2010-11-08T02:34:00.005+02:00

~Ellerim~

ellerim her daim soğuktur benim..

öyle böyle değil, buzdan kopmuş iki sarkıt gibi..

zaman zaman eritmeye çalışanlar olduysa da boşluğa giden bir çaba daha..

ve ben üşürse diye kendime bile dokunamazken

sana dokunabildim;

çünkü sen de onlar kadar soğuktun..

~Ellerin~

kediyim dolanıp duran bacaklarına..

kurtulmak için benden bir an önce,

balıklar atıyorsun uzağa..

devam edersem sekizler çizmeye,

bir tekme savuruyorsun karnıma:

"hay aksi lanet!"

anlamıyorsun ki;

karnımı değil, kalbimi doyurmanı istiyorum.

sevgi akıtsın ellerin açlığıma..

Eskilerden gene

2010-11-08T02:20:00.008+02:00

27 Şubat 2006

Kuş Kadar Canım Olsa Ölmüştüm Şimdiye!

Çırpındıkça çırpınıyordu... O çırpındıkça,benim de kalbim ağlıyordu... Halbuki...

Bir gün daha geçmişti ve eve dönüş yolunda huzurla, biraz da sabırsızca

ilerliyordum ben ta ki otobüsten indiğim o an'a kadar. İki küçük çocuğun sürekli yukarıyı

göstermesi ilgimi çekti, gayri ihtiyari baktım. Oradaydı işte, birkaç metre yukarımızda...

Aşağıdaki meraklı kalabalık, film oynuyormuşçasına ilgiyle izliyordu onu.

"İlgi" dediğime bakmayın, ona değildi ilgileri...

Roma'da savaşan gladyöterleri arenada nasıl izlerse halk, bizim halk da "Acep öldü mü?

Ha şimdi ölür, ha birazdan...", diyerek ilgileniyordu onunla.

Ötedeki, sırasını beklerken bu olayla oyalanan otobüs şoförüne sordum:

- İtfaiyeyi arasak gelseler ya?

Yüzüme gülerek baktı:

- İşleri güçleri yok da gelirler mi hiç?!

- ...

Sol taraftaki simitçi ona bakıyordu. Sağ taraftaki tatlıcının baktığı gibi...

Şoförler ona bakıyordu, çiçekçinin baktığı gibi... Çiçekçinin çocukları olduğunu

anladığım iki küçük çocuk hala oradaydı. Oğlan annesine:

- Ben ağaca tırmanacağım,onu kurtaracağım,dedi.

Oğlunun saflığına, gülerek karşılık verdi annesi...

Yürüyüp gitmek geldi içimden; ama diyemiyordum ki "Nasılsa biri yardım eder..."

Az ilerideki terminale yürüdüm, olayı anlattım içeridekilere. Önce itfaiyeyi, sonra

elektrik idaresini, sonra tekrar itfaiyeyi aradık. Birinin diğerine, birinin öbürüne atıp

durduğu pastık sanki! Öyle ki elektrik idaresindeki adama sonunda sitem ettim:

- İyi ama siz gelene kadar kuş ölecek?!

- E biz n'apalım...

Umursamaz ses böyle dedi. Cümlenin sonuna bilerek soru işareti koymadım; soru anlamı

yoktu o sözde çünkü... Geri döndüm, her adımımda "Umarım döndüğümde orada olmaz."

diyerek...

Ama o kanatlarını çırpmaya devam ediyordu, yapacak başka bir şeyi yoktu ki!...

Oturdum karşısındaki banka "Birazdan gelecek, sabret!" dedim, içimden yükselen

"Gelmeyecek!" seslerini duymamasını umarak...

Dakikalar ne benim için geçmek bildi, ne de sanmıyorum ki onun için... Sonra beklenen oldu;

Hayır, hayır yardım gelmedi! Etraftakilerin merakla beklediği oldu; öldü...

-iki hecenin söylenişi kadar basitçe-

Rüzgarsız havada sancaktaki bayrak nasıl gözükürse gözlere,

direkteki ölü öyle gözüktü gözüme...

Arkamda bırakırken az önce yaşayan bir taze ölüyü ve asla ölmeyecek olan duyarsızları;

"İlahi Ezgi sen de insan hayatı için ambulansın gelmediği şu ülkede,

bir kuş için mi bu kadar yaygara koparıyorsun?!"

dedim kendime...

Ama canın küçüğü büyüğü mü olur?!

Olurmuş...

eskilerden bir yazı

2010-11-08T01:59:00.004+02:00

22 Ocak 2006

yine kendi yazdığıma kendim güldüm! ironim, trajedim, yorgunum...

"beklemek bizim yaşamımız
vapur beklemek
gün beklemek
insan beklemek
çiçeklerin açmasını
gecenin geçmesini
sayfaların dolmasını beklemek
beklemek ayrılığa dönüşmesin
yönetmesin bizi beklemek
kardeşleri var çok güçlü
ümit etmek ve ertelemek
gelişini beklemek
uyanmanı beklemek
çözülmeni beklemek
başka bir yerde yaşamayı beklemek
anlaşılmayı beklemek
on beşinde beklemek
kırkında beklemek
beklemek mi bizim yaşamımız
beklemek bizim yaşamımız. "

Yukarıdaki sözlerini Bülent Ortaçgil'in yazdığı bir şarkı...

Geçmişin keşkelerini unutsam,geleceğin korkularını unutsam... İçimde yalnız "sen" olsan...

Yaptığın hataları unutsam,yapacağından korktuğum "paranoya"larımı unutsam...

Yanımda yalnız "sen" olsan...

Artık gelsen de "Beklemek"i unutsam!...

Geceleri basan hüznü unutsam... "Mutluymuş gibi yapmayı" unutsam, gerçekten mutlu olsam,

istemdışı gülümsesem hatta=)

Hayal kuracağıma hayallerimi yaşasam...

Üşüyünce kollarımı kendime kenetleyeceğime, sıkıca sana sarılsam, ısınsam...

"Destek olacak kimse var mı?", diye arkama bakacağıma, yanımda seni görsem...

Nerede olursan ol! Gözlerimi kapattığımda senin de bir yerlerde var olduğuna dair o huzuru duysam...

Beni karamsarlığa iten her tür düşünceye, söze, insana karşı iyimserliğimin kanıtı olsan...

Sözlerin kalabalığında beni boğmadan, sadece bir bakışımdan anlayan, hisseden olsan...

Şarkı söylerken tiz sesimi örtbas edecek bas vokal olsan=P

Şebnem'in şarkısındaki gibi "Sevgilim ve dostum... Babam,oğlum... Arkadaşım,aşkım...

Her şeyim sen!" olsan...

Bağlanmaktan korkan şu kedi misali kalbime, güven veren mihenk taşı olsan...

Ay gibi herkesin bir karanlık yüzünün olduğu şu dünyada istisnalardan olsan...

Işık saçsan, yol göstersen en karanlık yüzünle bile...

"Ben söylemiştim." demenin marifet sayıldığı zamanlarda, sadece üzüntümü paylaşsan kasıtsızca...

En tuhaf ve komik olduğum hallerde bile,alaycılık yerine şefkatli bir tebessüm görsem yüzünde...

Ne kadar çok şey bildiğini göstermek için değil, bana yardımcı olacağın için bilgini paylaşsan...

"Seni seviyorum"u az söyleyen ama içten söyleyen olsan...

Benim iyiliğim için, gerekiyorsa benimle savaşabilecek insan olsan...

Her zaman yakınımda olmasan da, her zaman varlığını yanımda hissettiren olsan...

Aklımda değil, kanımda olsan...

Duaya benzeyen bu yazımdan sonra, "kabul olan duam" olsan...

Hak ettiğim değil, "hakkım olan"sın...

Ben seni aramaktan, beklemekten, bulamamaktan bıkmışken, aniden karşıma çıksan...

Soru işaretiyle biten cümlelerime cevap yazsan...

Atlıkarıncadaki gülüşüm olsan da, dondurmamı yere düşürdüğümdeki hıçkırığım olmasan...

Elmakurdundaki korkum değil de, uçan balon aldığımdaki mutluluğum olsan...

Sokaklara deli gibi yağmur yağarken, saatlerce dans edeceğim "serserim" olsan...

Arkamdan konuşan "el" değil, ateşimi ölçmek için alnıma konan "el" olsan...

Yanında "maske" taktığım değil, "Maske de neymiş?!" dediğim olsan...

Aşkı tattırsan, koklatsan, göstersen, duyumsatsan, yaşatsan...

"Çok şey mi istiyorum? Sanırım evet! Asla bulamayacağım biri mi? Kesinlikle!"

cümlesini burdan bana sildirtecek insan olsan!...

Similar Themes in The Joy Luck Club and There was Love in the Mirror

2010-06-14T04:36:00.005+03:00

Similar Themes

in The Joy Luck Club and There was Love in the Mirror

Asian American writer Amy Tan (born February 19, 1952) and Turkish feminist journalist writer Duygu Asena (April 19, 1946 - July 30, 2006, İstanbul) shares common themes in their books JLC (1989) and There was Love in the Mirror (1997) regardless of the time or the place. Both novels deal with the generation gap between mothers and daughters. In JLC, there are eight major characters, four mothers and their daughters. In Asena’s novel, it’s a bit different. There are a great grandmother Frau Mükerrem, a grandmother Nilüfer, a mother Nilgün and a daughter Nil. Asena starts to tell us their stories when each character is 16 years old. Time passes and our characters is 35 first and then 42.

Tan’s novel structured like a Mah Jong game, with four parts divided into four sections to create sixteen chapters. Also the movie, which is adapted for the screen in 1993, travels back and forth from mothers’ past to present time. Asena, too, shapes chapters to make reader curious about the mothers’ destiny. We now know they all have a daughter but don’t know they’re from who and how, at which point, etc.

Tan’s mothers have seen the Second World War in China but daughters are more free and comfortable in USA. Asena’s character Frau Mükerrem is born in 1900 and her daughter Nilüfer is born in 1920 before the Turkish Republic is founded. Frau Mükerrem has given birth to five kids before she is 21. Her first baby sons Cengiz and Ertuğrul die because of some unknown diseases while their army officer father is at the Ottoman Empire’s some war. So just like Suyuan Woo, who lost her twin baby daughters during wartime, Frau Mükerrem is in an endlessly pain and guilty conscience. Nilüfer has seen the Second World War, too. She weds Ali, who is a Turkish expatriate worker in Germany. They listen to Hitler’s speech in Berlin.

Lindo Jong weds Tyan-yu when she turned sixteen by the village matchmaker. Nilüfer, who is also sixteen when she’s married, meets Ali by courtesy of her matchmaker aunt. Arranged marriage is a common theme.

Moreover superstitions and traditions have lots of value in both cultures but especially through old people not young generation. Lindo Jong and An-Mei Hsu use some superstitious beliefs to trick people and survive. In Asena’s book, Frau Mükerrem and Nilüfer’s family respect old traditions and celebrate religious festival Bayram. Besides, as a superstitious event, if you put a slipper on its opposite side, a character dies in novel! Or if a character is too happy or finally finds her true love, the loved one dies! For example, one day grand-daughter Nilgün finally connects with her grandmother Mükerrem, at the same moment Frau Mükerrem is hit by a car and dies immediately. Nilüfer falls in love with her arranged husband at first sight but he dies by tuberculosis when she is pregnant their first child. Nilgün loves a man after an unhappy marriage and few relationships, but his plane crashes. So what is wrong with Asena? Anyway, this is not this essay’s topic but I couldn’t help but wonder.

Another similar subject is abortion. Ying-Ying gets an abortion when she discovered her husband’s betrayal. As a divorced couple’s kid, in her first sexual relationship with a dentist, who is a father model for her, Nil gets pregnant so she gets an abortion, too. Both women make mistakes and take responsibility of it. They are strong enough to leave the past and men behind them.

Sexuality is another issue between generations. Tan’s mother characters have difficult time to accept their American born daughters are having sex with guys, especially white guys. Meanwhile, Frau Mükerrem doesn’t even say “I love you” to neither her daughter nor her husband. Nilüfer touches a man for the first time after the wedding, at their honeymoon without any information about what she should do, how she should act like. Nilgün kisses a boy at a birthday party in her friend’s house and she does some other stuff, too but she never loses her virginity before marriage. Nil is another issue. She experiences almost everything (included drugs, dying her hair red and green) without thinking about marriage. Besides, she gives birth to an illegitimate son.

However, There was Love in the Mirror pushes too hard to give its messages. As Asena said "I soon figured out that writing about butterflies and cooking every day was not for me. I had to give a message," in a 1994 interview with the Associated Press. Reading her book is like reading İpek Ongun’s “Diary of a Maiden” series. There are lots of clichés and generalization about man & woman relationship. Furthermore, Amy Tan’s novel is criticized for Asia stereotype where is “sexist, cruel, strange, exotic, and inscrutable” and for bad Chinese men stereotypes. “Women are treated badly. A man with multiple wives. A man with mistresses. A man rapes a woman, who then is rejected by her family and has nowhere to go but to the man who raped her” writes Tomoyuki Tanaka in his blog.

Still, without looking negative aspects, both mothers and daughters can find something from themselves in these novels.

Suffering of Fusun Keskin in The Museum of Innocence

2010-04-09T03:08:00.002+03:00

I know I've written too much about this novel but I can't help that. The more I think about it, the more upset I am. Look again the end of the novel, SPOILER ALERT! :)

I asked myself a lot "Why did she kill herself?" I found two answers finally.

1) Somebody might have told Pamuk, "if lovers are happy at the end nobody will remember you after decades! So you have to kill one of them or both of them! This is the secret of love novels."

2) Look Füsun's life, she was so beautiful and very proud of her beauty but:

she's married with an older man like 15 years between their ages. Maybe that wasn't what she was hoping for.
her ex-husband was unfaithful and deceived her with another actress while they're still married.
she couldn't achieve her passion of acting and being famous.
because of her mother, she couldn't slip out of her stalker even in her home! (you can read my former writing about stalking Kemal here )
maybe she could be happy with her husband Feridun, but they didn't let her.

With all these reasons maybe we can understand the tragedy of Füsun's life, but Pamuk never mention about these, her aspect so I came to the conclusion that he's a bad writer and made her kill herself meaninglessly.

Again, The Museum of Innocence should have been named as Stalker and His Victim. It's not a romance novel. Even the language of sexuality is one-sided and of course it's the side of man. Reading that parts like watching a cliché erotic film. Nothing about characters' depth, nothing new. In my opinion, it sells a lot abroad because of the information about Turkey and its history. People like to learn new things. But that's all...

Ben X and His Virtual World

2010-03-27T23:38:00.003+02:00

Again a homework :)

In the movie Ben X (2007), we watch a high school pupil named Ben with autism. This view of the world is unlike his peers. This is not a bad thing, the bad thing is the people, especially Ben’s cruel coevals, treat him with humiliation. Movie’s name also means “I’m nothing” in Flemish that’s what Ben uses as nickname in game. A defeated boy, Ben regains his powers by means of his ability to play with pc games. These games are heavy duty strategy games.

Technology steps in at that point. Due to his devilish intelligence, Ben can use computer very skillfully. He plays an online war game at regular intervals everyday. He focuses on every detail, every face very much in his every day life but in game this is an ability for him. Thanks to his strong attention he finishes every level and always defeats his enemies. Although he has a problem in face to face interaction in real life, online games allow him to establish relationships with real life people. This is how he finds a girlfriend.

Also his mobile phone has vital importance in his life to communicate with his mother in an emergency through messaging. Moreover, the girl he likes, sends a video message to him about her arrival to meet him at train station. Unfortunately, since Ben couldn’t talk to the girl without technological support, their relationship stays platonic.

At Ben’s school there are bullies. Girls just tease him, but boys beat him, too. In these times Ben dreams about how strong he is in the game and how he beats those boys with his virtual identity. He chooses weapons in his mind just like those in the game. Besides, he thinks of the map in the game while he’s walking in streets.

However, mobile phones’ cameras lead to a very tragic event in Ben’s life. The bullies record him naked in class while they’re torturing him, then they send this video to sites like youtube to leave Ben in shame and anger.

Not to spoil the ending of the movie for those who have not watched it yet, I will simply add that Ben’ll save himself and take revenge of his enemies’ behaviours through the use of technology and his genius mind. For him, the game represents stability and tidiness. He isn’t afraid of anything because he always knows the way out. The game can’t surprise him like people do. He can solve anything, any problem in pc, he can trust technology unlike people.

He’s only happy when he plays…

The Murder of Lily Bart in The House of Mirth

2010-03-22T14:09:00.008+02:00

This is my homework for our "American Novel" lesson. I couldn't read the book but watched the movie. I don't know if it's a good adaptation but I loved it and I love Gillian Anderson. Our teacher wanted us to decide if she committed suicide or she died accidentally at the end of the book. I chose the suicide. I hope you like it and find useful :)

15 January 2010

The Murder of Lily Bart in The House of Mirth

Edith Wharton (1862 – 1937) criticizes the lives and hypocrisy of New York’s upper class sharply. The book The House of Mirth (1905), illustrates a smart woman who seeks love and independency. Wharton’s closest friend Henry James draws a character Isabel Archer in The Portrait of a Lady (1881), similarly, our protagonist Lily Bart believes in true love and she is stubborn about not to show her failures, weaknesses. But unlike Archer, she doesn’t have enough income to survive so this novel shows us what James doesn’t show and what happens if a beautiful woman is dependent on the others all the time. Of course, rumors and gossips, the gains and losses of being beautiful, the mistakes, regretful decisions due to wild youth and the naiveté of a well-meaning woman complicate matters.

The title comes from a verse “The heart of the wise is in the house of mourning; but the heart of fools is in the house of mirth” alike today’s popular talk “Ignorance is bliss”. For more current example, let’s look to the best-seller novel series Gossip Girl, written by Cecily von Ziegesar, which were first released in 2002. They’ve been also adapted for the television since 2007. The main issue, GG is just an Upper East Side story, the elite class’ snobbery for non-seers. At variance, if we look deeply and carefully, we can see lack of family ties, love, trust, friendship and the huge existence of loneliness in their lives.

Back to Ms. Bart, I think of her death as a murder. They know what is going on, but do nothing. The most ultimate crime is to remain blind. David Emile Durkheim (1858 – 1917), a famous French sociologist, blamed society for the reason of suicides in his work Le Suicide (1897). Look

over the statistics and expectations:

The World Health Organization (WHO) estimated in 2002, in the year 2020 there will be approximately 1.53 million people who will die by suicide, according to current trends. Worldwide, suicide attempts will be about 10-20 times more than deaths by suicide. This is an average of one suicide every 20 seconds and every 1-2 seconds, there will be a suicide attempt.

In this case, our victim is Lily, who has great proud to ask help and is too polite to demand her natural rights. Even when her “disgraceful” cousin Grace Stepney refuses to give Lily a loan, she doesn’t yell or curse her like we do. Even when she’s starving to death, she doesn’t use the love letters of Bertha Dorset, the antagonist of novel, to chantage or to claim her place in society back.
However, the society of “mirth” forgets her quickly, forgets what they’ve done and forgets how she’s lovely and helpful to them when they’re in need. One of Lily’s friends offers her a vacation to spend summer with them but that’s all. Against the most powerful, none of them has a voice to rebel except Lily. The subject matter of the novel, the situation leads to her murder is that she is a woman of principles. She rather dies instead of begging for help or becoming somebody’s mistress. She prefers to die in poverty to be a hypocrite in wealth. She rather dies without knowing she was loved before hurting the man she loves with exposing the only hope of her escape, the letters.

She does have just one problem, problem of gambling but this sets her final. She has an interesting personality yet Mr. Gryce is dreadfully dull. She struggles to make right choices but her only mistake haunts her till the end. She loves Lawrence Selden but similarly present day girls, she wants to gain her own independence first and not to marry because of financial reasons. She wishes the best, always thinking the next. When we’re young, we are so sure about our hopeful future thus we do mistakes thinking we will have time to fix them. Though, time is “live fast, die young” time.

In conclusion, human instincts, tricks and intrigues have not been changed much since 19th century. We are still at the same point and she is too much kind for this cruel world of us…

Listen to the silence, somebody also “slept” just a second ago…

As a Stalker Kemal Basmaci in The Museum of Innocence

2010-03-22T13:19:00.006+02:00

This is my MLA paper for a lesson. It may contain some mistakes and I know it ends quickly because I was tired and couldn't write a proper conclusion. However, I hope you enjoy from this point of view of the novel :)

22 January 2010

As a Stalker Kemal Basmaci in The Museum of Innocence

Nobel Prize in Literature winner Ferit Orhan Pamuk (1952) had been building his novel The Museum of Innocence since 2001. However, Pamuk’s first novel after the Nobel Prize in 2006 was published in 2008 following Pamuk’s touring around the world’s museums in Asia and Europe, including the Sir John Soanes Museum in London and places devoted to actresses Jane Mansfield and Ava Gardner.

In novel, our protagonist Kemal says to our author O. Pamuk, he wandered 1743 museums in his life’s last fifteen years and some of them about old authors can make him curious like the Dostoyevsky Museum in St. Petersburg, the Nabokov Museum, the Marcel Proust Museum in Illiers - Combray, the Spinoza House in Amsterdam, the Baltimore Poe House and Museum, Pirandello Museum in Sicily, the Strindberg Museum in Stockholm, Sweden, the Mario Praz Museum in Rome and finally Museum of Flaubert in Rouen. The reason of listing all of these off-beat museums in the world is to give us the picture of his obsession.

As Istanbul is 2010 European Capital of Culture, with their agency’s financial support, Pamuk is going to open a real museum as described in the novel in Cukurcuma, Istanbul in the first half of this year. The museum contains a thousand objects that supposed to be used by 18-year-old heroine Füsun Keskin from 1970s until mid-80s. The items are mentioned in eighty three chapters of novel. Some examples that we can see are newspapers, Turkish toothpaste, 419 national lottery tickets, maps, jewelry, movie posters, 4,213 Samsun cigarette butts, 237 hair barrettes, a saltshaker, a quince grinder, a yellow jug and postcards picturing the time of 30-year-old bourgeoisie Kemal’s love affair three decades ago. Furthermore, as Kemal says 1,593 "happy nights" in a span of 409 weeks. But isn’t it weird to be addicted to past so much, even to collect stinking garbage like cigarette butts? At an age of environmentalist and against smoking, who wants to see thirty-year-old butts? Maybe just Mad Men fans…

The novel claims to be a love story since lovers can not reunite. But the heroine, who is loved passionately by Kemal, really loves him back? Or does she like his wealth and interest? The character Füsun first tries to upgrade her class when she’s 16 by entering a beauty contest. She wants to go to conservatory to train as an actress. Then, she marries a screenwriter to become an actress. She is beautiful and she benefits from this to affect the men around her through the novel. Yet can we blame her for Kemal’s endless eight-year-obsession? Maybe moreover, she’s a victim of her beauty. We can not know exactly because Füsun isn’t the narrator of the novel and she usually doesn’t speak. We’re obliged to Kemal’s point of view and as we all know he thinks he’s in love and he can not be unbiased.

Therefore, it’s our duty to be objective and I believe Kemal is a stalker. Let’s look the word stalker’s meaning in an English-English dictionary:

A stalker is someone who keeps following or contacting someone else, especially a famous person or a person they used to have a relationship with, in an annoying and frightening way. Someone who follows and watches another person over a period of time in a way that is very annoying or threatening.

In the book The Psychology of Stalking, Dr. Kienlen, a contributor to the book, says ''There is no single profile of a stalker. Stalkers exhibit a broad range of behaviors, motivations and psychological traits.'' According to researches, the vast majority of victims are ordinary people who knew their stalkers, usually as lovers or spouses. Stalkers are mostly men. “Although stalkers are often portrayed as lurking strangers shadowing a random victim, stalking more typically emerges from a prior relationship ended against the wishes of one partner” (Del Ben 152). In this case, Füsun leaves against the wish of Kemal.

Stalking harassment may go on for years. In our case, it goes on eight years.

Stalkers tend to be unemployed or underemployed. Kemal is rich enough with nothing to do. He’s exiled from elite society after his relationship with Füsun exposed. Since his ex-fiancée Sibel dates his former best friend Zaim, he stops seeing his friends, too.

Some stalkers have psychiatric illnesses, ranging from depression to erotomania (a delusional belief that the person is loved by another, by Füsun perhaps) and most appear to have a personality disorder like extreme dependency.

''Stalkers tend to have both, a mental illness and a personality disorder,'' Dr. Meloy, a psychiatrist affiliated with the University of California at San Diego, said in an interview. ''And those who stalk strangers are more likely to be psychotic than those who stalk prior sexual intimates. The latter are more likely to be drug or alcohol abusers with a dependency personality disorder.'' Likewise, Kemal becomes alcohol addicted shortly after his father’s death and his alienation from high society. Besides, Kemal’s dependency on Füsun gets bigger after her death. An essay in New York Times says:

In 80 percent of the men Dr. Kienlen interviewed, there was also a precipitating factor, such as a recent loss that seriously upset them and seemed to have brought on their stalking behavior. The losses ranged from the break-up of an intimate relationship, a lost job and death of a parent. ''My theory is that in these vulnerable individuals, the losses damaged their sense of self-worth,'' Dr. Kienlen says. ''To alleviate their grief or feelings of emptiness, they compensated by focusing on stalking.''

Kemal and Füsun have a relationship before Kemal’s engagement with Sibel formally. They meet for few times at the Merhamet Apartments where Kemal has a flat. At their first meeting, Kemal kisses Füsun but she reminds him his fiancée and wants to leave but forgets her umbrella and has to come once more. Afterwards, Kemal confesses he hides the umbrella to see her again. When she comes later, they make love. Füsun becomes his mistress. After a while, Kemal breaks up with Sibel. Although, Füsun has been married for five months secretly, he starts to visit Füsun’s house every night.

Kemal develops a delusional belief that she is in love with him and that they are meant to be together. No matter what the other person says, even if that person is married to someone else, the erotomaniac knows the "truth."

The stress, caused by stalker, usually makes victim to move. The Keskins also change their address after Füsun’s new marriage to get rid of rumors and of course Kemal.

We don’t know if Füsun is annoyed. Because of her mother Aunt Nesibe, she couldn’t resist. Most probably Aunt Nesibe encourages her daughter to see him every evening in order to govern him; similarly, she encouraged Füsun to attend the beauty contest in the past. Because it’s Aunt Nesibe who talks Kemal when Füsun doesn’t want to talk and when the couple has a fight, she encourages Kemal to come in the next day evening, as well. Füsun is a victim of her ambitious mother.

Stalking has been existing for thousand years. But in the past, most of stalking activities were thought as romantic behaviors. Famous singer Sting’s song named Every Breath You Take (1983) is a song about stalking but most people assumes it is a love song. Since there were no laws, Füsun couldn’t take a restraining order. It’s a new crime. On the contrary if Kemal lived today’s world in 2000s, he would become really disturbing cyber stalker via social-media like Facebook, Twitter and Myspace. Look over the statistics and expectations:

The U.S. Department of Justice estimates that every year over a million and a half people are stalked, over two-thirds of them women. Ninety percent of women killed by husbands or boyfriends had first been stalked. One in 12 women and one in 45 men in the U.S. - about 10 million people - have been or will be stalked sometime in the future…

Many doctors think media is responsible for the increased incidents of stalking. Recently, at Beyaz Show, after a lottery drawing, actor Kıvanç Tatlıtuğ’s hair was given to a girl as a Christmas gift. Pamuk’s novel might cause some guys to develop these kinds of obsessions, as well. Why not? It’s not a love that a sane person falls for.

Works Cited
Brody, Jane E. And Kielen. “Researches Unravel The Motives of Stalkers.” Nytimes.com. 25 August 1998. Web. 22 January 2010.

Del Ben, Kevin and W. Fremouw. "Stalking: Developing an empirical typology to classify stalkers." Journal of Forensic Sciences (2002) : 47, 152 – 158. Web. 22 January 2010.

Meloy, J. Reid. Violent Attachments. Northvale, NJ: Jason Aronson, 1992. Web. 22 January 2010.

kahrolası

2009-10-23T05:57:00.006+03:00

ben sana bir baktım
bakmaz olaydım..

yattım kalktım
onu gördüm
mutlu günler
bu kadar çabuk mu geçer?
yattım kalktım
sen yoktun...

ben sana bir baktım
şahlandı
derya doldu
gözlerim
mavi
sen yeşil
turkuaz oldu dünyam..

ben sana bir baktım
dağa taşa haykırdım
sesim kısılana kadar!
o geldi
gıkım çıkmadı
kuş kadar...

ben sana bir baktım
bir bakış
la aklımı aldın
kalmadı muhakeme namına bir şey
hayatımı kararttın...

ben nasıl baktım
arkandan
da göremedim
gittiğini
çoktan..

ben nasıl inandım
yastıklar dolusu inciyi kucağına bıraktım
kovdun da kovaladım
karamsarbastın
uyanamadım...

ben sana bir baktım
mavilerden
dipten
ufukları doldurdu aşkım
içine dolup taştım
buz kesti içim
kramp girdi
hissizliğinden..

ben sana bir kan'dım
kaderimi tayin ettin
tuzağımı kurdun
senin ellerimle...

köklerimi
o kadar çok suladım ki
gözlerimle
ruhum çürüdü
paslı teneke saksılarda

yaşken eğildim
yaşarken büküldüm
doğrulamadım hayata
tutunamadım bir daha
kurudum karıştım toprağa..

açamadım
içimde kaldı çiçeklerim
nefessiz
ölü fetüsler misali...

sen bana ne yüzle baktın
bakmaz olaydın..

Goldfrapp - Caravan girl

2009-08-25T04:00:00.005+03:00

çöp kutusu, şarap mantarından küpe, cep telefonu kılıfı ve saç bantları

2009-07-20T20:34:00.005+03:00

10marifet'e üye olduğumdan bahsetmiştim. Birkaç yazı daha yolladım ve beş yazıyla ancak 0.60 $ kazandım :p şaka gibi! neyse işte linkleri:

Halamdan Türkiye Turu

2009-07-05T15:18:00.005+03:00

Eveet bir gezenti olarak Halacığım bana bir kaç resim yollamış bloguma koyayım diye, kendisi gördüğünüz gibi "Resimlerle Türkiye" programı sunabilir! Çok özeniyorum yani eğer kendimi bir kanala "ben dünyayı gezip size program yapayım, hatta Acun'un kız versiyonu olarak yakışıklı erkeklere yazarak popüler bir şov bile yaparım yeter ki bana sponsor olun" diye kaktıramazsam, halam gibi olmak "gezelim görelim" demek istiyorum. Aşağıdaki yerlere gelirsek, halamın cümleleriyle;

"Ayvalık Şeytan Sofrası. Buradan güneşin batışını mutlaka izlemek lazım, muhteşemmmm"

"Sarıyer'den boğaz manzarası."

"geçen seneki Kaz Dağları gezimizden "Zeytinli Deresi" harika bir yer, ayıptır söylemesi buz gibi suyundan hem içtim, hem de yüzdüm."

Hadi bakalım, darısı herkesin başına! Halama da biri yardım etse de - buradan İstanbul'dakilere çemkiriyorum - kendi blogunu açsa artık, eminin daha paylaşacak çok şeyi var :)

duvarınızda sonbahar yaprakları

2009-07-05T14:30:00.003+03:00

son sınıfa geçtiğim bu yıl, sınıf tekrarı yaptığımdan aslında okuldaki beşinci yılım olacak. Bu yüzden de maalesef sevgili kyk (kredi ve yurtlar kurumu) telefonla tacizlerime rağmen kredimin kesileceğini söylediler. Ben de tefecilerin eline düşmeden önce son çareler düşünürken aklıma www.10marifet.org sitesi geldi. Normalde buraya koyduğum evde yaptığım ilginç şeyleri oraya koyarsam sanırım az biraz da olsa elime para geçecekmiş, bakalım...

ilk yazıma şuradan bakabilirsiniz. Umarım devamı da gelecek.

Yalnız siteyle ilgili bir eleştirimi de buradan yapayım hemen, gördüm ki çoğu insan evde yaptıklarıyla değil nette biraz araştırmayla bulduğu, yabancıların telif hakkı istemeyeceği şekilde başkalarının linkini vererek para kazanıyor. Site yönetimi nasıl buna göz yumuyor anlamadım, "sonuçta kaynak gösteriyorlar kendileri yapmış gibi göstermiyorlar" diyebilirsiniz, ama başkasının emeği üzerinden siz para kazanıyorsanız ortada ahlaksak bir yanlış var...

Tekerleğinde Can İzleri

2009-06-13T01:34:00.006+03:00

ne ambulans geldi
ne polis zabıt tuttu
hapse atılan ne gezer
hakkında tek şikayet bile olmadı
yüzlercesi gibi
"görülmezden gelinen kaza"

bizim yöneticiye kalsa
yaşlı siyah beyaz kuyruksuz gibi
poşete atılıp
çöpü boylardı ya;
bu sefer önce davrandım
bir dünya klasiği
yaşatamadığımız ölüye
saygıda kusur etmedim
faraşla kazırken organlarını
asfalttan...

ilk defa gördüm bağırsak neye benzermiş
-yiyemedim bir hafta çubuk makarna-
koca ciğer nasıl fırlarmış vücuttan
yüz nasıl silindir olurmuş da
çizgi filmlerdeki gibi şişmezmiş yine
salçayla yapılmamış fışkıran kanın rengini
ilk defa gördüm...

ilk defa kazdım toprağı
kazma kürek arandım etrafta
iki karışa bir karış çukur bile
açılmazmış iki saat
istemezmiş toprak genç ölenleri
masum bedenleri
cenaze görevlimiz olmadığından
gömdüm çıplak ellerimle
söyleyecek söz bulamadım
küçücük patilerine takılırken bakışlarım
lanet okumaktan başka...

cenazemiz tek kişilikti
cinayeti ilk fark eden de annesiydi
ama ne yapsın koruması gereken,
meçhule giden üç yavrusu
daha vardı sırada...

mezarında ters dönmesin
ezilmesin diye
tek bir hücresi bile
yıkadım olay mahalini
kaldı ondan geriye
berrak suyun içinde
siyah zemin üstünde
yüzen kırmızı benekler...

peki ya o;
acele giden, ecel getiren
aldığı soluk, soluk kesen
hiç fark etti mi
tekerleğinde
yumuk yumuk
kan izleri...

Vejetaryenlik Hakkında Yanılgılar

2009-05-31T02:28:00.005+03:00

İlk yanılgı yazımı konusunda vejeteryan? Vejateryan? Vejeteryen? Vejateryen? Vejataryan?
Hayır arkadaşlar denediğimiz tüm bu kombinasyonlar YANLIŞ! Doğrusu başlıktaki gibi VEJETARYEN! Böylece daha baştan işi sıkı tuttuk, bir yanılgımızdan kurtulduk ne mutlu bize...

İkinci yanılgı vejetaryenlerin hepsi gözlerini ölümsüzlük hırsı bürümüş salaklar! Tüm bu et yememe saçmalıkları sonsuza kadar yaşamak istedikleri için ama nihohha hepimiz öleceğizzz hatta "Her canlı bir gün ölümü tadacaktır" vesaire...
Yine hayır efendim, et yememenin vücudu dirileştirdiği, daha sağlıklı yaptığı araştırmalarını nette inceleyebileceğiniz gibi bir sürü buna karşı insan da bulabilirsiniz ama bizler et yemesek de bir gün mutlaka öleceğimizin hatta yaşadığımız ülke göz önüne alınırsa "çok şanslıysak" bunun doğal bir ölüm olacağının farkındayız. Trafik kazaları sonucu ölümün, cinayet oranları kadar yüksek olduğunu söyleyebilirim mesela hemen!

Burada asıl önem verdiğimiz, bizim ne zaman ve nasıl öleceğimiz değil; yememiz için öldürülen hayvanların ne kadar az yaşadığı, ne kadar kötü koşullarda "şişirildiği" ve bizim için öldürülürken ne kadar acı çektikleridir.

Üçüncü yanılgı vejetaryen olanlar ya doğuştan böyledirler ya da eti sevmedikleri, midelerini bulandırdıkları için mecburen böyle olmuşlardır.
Evet doğduğunuz günden itibaren et nedir bilmezseniz (hala dünyada öyle yerler kaldıysa, bazı vegan topluluklar olduğunu biliyoruz günümüzde) doğal olarak varlığını bilmediğiniz bir şeyi yiyemeyeceğinizden doğuştan öyle olabilirsiniz. Ama eti çok seven, kırmızı/beyaz ayırt etmeden yiyen biri vejetaryen olamaz mı? Eti sevdiğiniz halde ondan vaz geçmek çok mu zor?

Mesela bir seri katili ele alalım; Hannibal! Kendisi insan beyni yemeyi seviyor, belki bizler de yesek (ne olduğunu bilmeden cağnım yoksa yamyamsınız demek istemiyorum ne haddime) gayet beğeneceğiz, hani izleyenler bilir Hannibal'ın kendi beynini yedirdiği o adam gibi! Hannibal duruşmasında "AMA NE YAPABİLİRİM? ÇOK LEZZETLİ ET!" dese, bu sözler size tanıdık gelir mi? Yamyamlık diye bir şey olduğunu biliyoruz ve bunun karşısında insan kendi türünden bir canlıyı yiyor diye mi dehşete düşüyoruz? Kendi türünüzden değilse bir canlıyı yemek (ki aslında MEMELİLER de bizim türümüz) sizce normal mi?

Şu an hala gördüğümde değil düşündüğümde bile ağzımı sulandıran etli yiyecekler var, başta Fast Food olmak üzere, ama İRADE bu gibi durumlar için var, değil mi?

Dördüncü yanılgı hayvanlar biz yiyelim diye var. Onlar zaten konuşamıyorlar, düşünemiyorlar, aptallar.

Bu durumda zihinsel engelli ya da felçli birini gördüğünde ağzın sulanıyor olmalı??? Sen değil misin hayvanların da duyguları olduğunu, düşünebildiklerini gösteren bir sürü olaya tanık olan? Sen değil misin çocuklarınla ya da çocukken çizgi filmler izleyen? Sen değil misin Uzak Doğu'da, senin o evde beslediğin, can dostum dediğin, belgesellerde ne kadar zeki olduğuna şaştığın KEDİ+KÖPEK+MAYMUN+KARINCA... bir sürü canlının yenmesine şok olan? Ve sen değil misin Müslüman arkadaşım ömrünü DOMUZ ETİ yemeden geçirebilen?

E o zaman ineği, çocukken civciv olarak beslediğin tavuğu, Heidi ile sevdiğin kuzuyu sana yenilebilir gösteren, cesetlerini alenen kasaplarda çivilere geçirten ne???

Beşinci yanılgı vejetaryenler ne kadar anarşist, ne kadar entellektüel, ne kadar duyarlı olduklarını göstermek için sırf egoistliklerinden böyle olmayı seçiyorlar!
Alakası bile yok, emin ol "Ben vejetaryenim" dedikten sonra sana dönen bakışları görsen, saçma sapan soruları duysan, dışarıda yemeğe gittiğinde yiyebileceğin hemen hemen hiçbir şeyin olmadığını görsen "salata" hariç, bunun egoistlikle alakası olmadığını anlardın!

Zorluklar özellikle vejetaryen olmayan aileniz ile yaşıyorsanız öncelikle onlara kararınızı kabul ettirmek, sonra da her gün "ama böyle devam edersen zafiyet geçirip öleceksin" demelerini duymak kolay değil. Anneniz her yemek pişirmesi gerektiğinde acı diye biber yemeyen babanıza 20 yıldır ara vermeden çemkirmişse, siz komple bütüüün et yemeklerini yemeyeceğinizi söyleyince artık babanız kurtulurken, size sarıyor çok fena!!

Ayrıca en sinir olduğum iki tepkiyi söylemeden geçemeyeceğim;
1) Ama sen yemesen de hayvanlar ölecek kiii - "suratında yaptığın ne kadar boş bir şey moron" ifadesi ile -
2) Seni kim etkiledi? Erkek arkadaşın mı et yemiyor? - "sen kendi kararlarını kendin alamazsın mutlaka biri beynini yıkadı" demenin başka bir yolu -

Son olarak The Smiths'den MEAT IS MURDER dinlemenizi, J.M. Coetzee'nin The Lives of Animals'ını okumanızı ve http://www.vejetaryen.net/ adresine bir göz atmanızı öneririm. Kimseyi zorlamak gibi bir amacım yok ama cahilce, yalan yanlış bilgilerle kandırılıp ya da Hannibal gibi sadece sevdiğiniz bir şey olduğu için et denilen ama aslında bir zamanlar bizim gibi CANLI olan sadece elimizden kurtulacak gücü bulamayan hayvan dostlarımızı yemeye devam etmeyin, tüm isteğim bu...

while you were sleeping

2009-05-09T19:11:00.000+03:00

1 mayıs

2009-05-03T23:49:00.002+03:00

1 mayıs işçi bayramını ev işi yaparak kutladık!
hatta yetmedi kutlamaları 2 mayıs'a da uzattık hey hey...
yaşasın ev kadınlarının birliği, kardeşliği...

LONDRA

2009-04-05T19:09:00.009+03:00

ördekler izmir-urla'dan, gerisini halamın objektifinden londra gezisinde çektiği fotoğraflardan sınırlı sayıda seçebildim! çiçekler de ayrı güzel! woswosların da hastasıyım!

GREENPEACE

2009-03-30T15:18:00.002+03:00

"Türkiye'de 19 ilde toplam 47 yeni kömürlü termik santral yapılması planlanıyor. Greenpeace http://www.solukal.org/ adresinde devam eden kampanya ile bu felaketin önüne geçmeye çalışıyor. Şu ana kadar binlerce kişi internet eylemine katiılarak belediye başkan adaylarına mektup yazdı. Çocuklarımızın geleceği için, yaşanır bir dünya kalsın, susuzluk, açlık ve acı çekmesinler. Siz de destek olun, lütfen imzalayın.
Sayfaya gidin; bulunduğunuz şehri haritadan seçin. Şehrinizde hangi adaylar kömür santrali istemiyor hangileri hala çekimser görün. Tek bir tıkla hala çekimser kalan tüm belediye başkan adaylarına mektup gönderin ve hem iklim için hem de sağlığımız için sorumluluk almaya cağırın. http://www.solukal.org/

Komur santrali yapilacak sehirler sunlar: Adana, Balikesir, Bartin, Bolu, Bursa, Canakkale, Cankiri, Edirne, Hatay, Izmir, Kocaeli,Kutahya, Mersin, Sakarya, Samsun, Sinop, Sirnak, Tekirdag ve Zonguldak. Ancak nerede olursaniz olun komur hepimizin gelecegini karartacak. Onun icin butun halkimizi goreve cagiriyoruz.
Unutmayin ki komur iklimi degistiren en tehlikeli fosil yakit. Komur santralleri %41 oraniyla iklim degisikliginin bas sorumlusu."

Seçim sonuçları belli oldu, bu yüzden liste güncellenecek mi güncellendi mi bilmiyorum ama Sevgili Başkanımız Aziz Kocaoğlu da imzalamayanlar arasında gözüküyor, umarım en kısa sürede imzalar...

ayakkabı fetişisti manyak

2009-03-20T06:58:00.011+02:00

öncelikle zevkler tartışılmaz lafıyla başlayacağım bu yazıya, çünkü az sonra resmini koyacağım ya da linkini vereceğim ayakkabılara beğenimi kimse değiştiremez! :p

ama ilginç olan benim 22 yaşımda bu hale gelmem, yani salaş+kepaze bir insanken birden bire fashion one izlemeye başlamam -evet kadınların güzelliği ve altyazıdan dedikoduları takip etmekten başka nedenlerle de izlenebiliyormuş o kanal, ben eskiden sadece abazanlar ve dedikoducular için işe yarıyor sanıyordum her neyse-, deminden beri yaklaşık bir saattir bir ayakkabı için googleda araştırma yapmam -bariz bildiğin araştırma ki ders için yapmadım ben bu kadarını yani öyle söyliyim- ve de o sırada bulduğum başka ayakkabı sitelerine de göz atmak değil ıncık cıncık incelemem sizce neyin göstergesi doktor bey/hanım?

a) kişilik değişimi bozukluğu bişi yaşıyorum 3 aya kalmaz gidiciyim

b) içimdeki tiki çıktı ortaya! tüketim toplumunun kurbanı oldum?

c) şu vizyondaki alışverişkolik filmi gibi bişi oldum ama kredi kartı limitim yetersiz

d) tüm bu olanlar her genç kızın değil ama her kadının başına gelir, hatta bunu yaşamam büyüdüğümün göstergesi?!

e) büyü yaptırdılar bana, göze geldim nazara geldim tu tu tu

evet şimdi gelelim tüm kış türkiye'de satışa sunulmadığından(sunulsa alacak param var mıydı bilmiyorum gerçi de orasını karıştırmayalım) bir benzerini aradığım, gazetede görmemle(ki eskiden moda sayfası denen şeye bakmaz, gazetede yer kaplıyor boşuna diye kızardım bak sen şu işe) çarpıldığım chloé doc botun resimlerine:

eveeet! ben bütün kış sarintua'yı da yanımda sürükleyerek tüm gül sokak, kipa/agora vs.de bu ayakkabıyı aradım! ve topuklu olmasına gelirsek apayrı bir karmaşa; bendeniz ayak sağlığıma önem veririm, pedikürcüden masaja koşturduğum yok ama en azından bu yaşıma kadar "sivri burun mu ayağım sivri mi benim ne alaka!", "topuk mu konversden şaşma!", "allahım nasıl yürürler onların üzerinde, kendime işkence edemem hıh!" diyen bir insanken kafama taş mı düştü nasıl şimdi topuklu ayakkabı hastası oldum! hem de yürürken çıkardığı o sinir edici "tak tak" sesine rağmen?!

hah çok şükür hala sivri buruna karşıyım ve topuklu ayakkabı konusunda kendimi şöyle teselli ediyorum; her halde topukları üzerinde dönmeyi seven sadece ben varım! şimdiden daha altı ayda eskittim topuklarımı döne döne, çivileri çıktı ortaya uslandım gerçi sonra tamir parasını verince :) ama birazdan link vereceğim ya da fotosunu koyacağım bir sürü topuklu ayakkabıyı görünce bana şaşkınlık nidası atmayın, ben şükrediyorum new york'lu bir banker karısı falan olmamışım, yoksa adamı batırırmışım falla!

şimdi bakar mısınız bunun pembe topukları çok şirin değil mi? model biraz uçuk kaçık ama sırf topukları yüzünden hastası oldum!şimdi gelelim dr. martens'in botlarına, çok orjinal bulduğum modelleri seçtim:

şimdi geldi sıra bulduğum bir kaç ilginç ayakkabı sitesinin linkine, vaktiniz varsa kesinlikle inceleyin;

1) bir de benim babet hastalığım var şu da cholé'un gladiator modeliymiş;

2) bir moda blogunda şu ayakkabının fotosunu buldum, kelebeği çağrıştırdı bana:3) chloé van paris

4) almost heeled

ve esas bu bloga mutlaka bakmalısınız, özellikle "categories"deki başlıklara tıklarsanız, ayakkabıların yanında onlara ilhamını veren resimleri görünce çok şaşıracaksınız, bu bazen bir limon bazen bir filmden fırlamış bir yaratık olabiliyor, hatta bir mumyanın sarıldığı bezler!!

(bu site yalan olmuş maalesef)

Neyse, benim babet & elbise & penti sağ olsun külotlu çorap fetişliğimden bu yazıda söz etmeyeceğim. zaten bu kış pentiyi zengin ettim, altı tane filan aldım o külotlu çoraplardan. gene de sanırım fetişliğim ayakkabı ve elbiseyle sınırlı diye şükretmeliyim belki de. ama artık o filmlerde gördüğümüz bir oda dolusu ayakkabısı olan kadınları anlıyorum, eskiden nasıl kızardım, klasik türk aile terbiyesi almış kız olarak "ayağı çıplak insanlar var hayret bişi müsriflik cık cık cık" derdim. ama artık "her güne, her renge, her giyilene takılana göre insanın farklı bir ayakkabısı olsa keşke" diyen birine dönüştüm,

aslında kafka'nın böceğe dönüşünce dışlanan karakterinden bir farkı yok alışverişkolik'e dönüşünce dışlanan aile ferdinin dramının? :)

shakespeare'i anlamak ya da anlamamak!

2009-03-16T09:34:00.003+02:00

yo yo böyle bir başlık atmamalıyım, bu yaşıma kadar daha şimdiden bu "olmak ya da olmamak" göndermelerinden bıktım ama şekspir denince akla gelen ilk popüler gönderme bu oluyor korkarım.

neyse esas dert yanma konuma gelirsek, okul için okumam gereken - bu da ne kötü bir olay değil mi? sanki okul istemese şekspiri okumam ben ya da okul için okunacak kitaplar hep kötüdür, zorlamadır der gibi - king john, richard II ve henry IV kitaplarının ikisini buldum türkçe çeviriyle, çünkü okulda filmini ing. alt yazılı izlememize rağmen bu caağnım bbc uyarlamalarından zırnık anlamıyorum! eski ing.yi biraz çözdükten sonra bile, ekrana hiç bakmasam bile o altyazıların hızına yetişmek tecrübeli bir cnbc izleyici için bile zor oluyor! hamlet, romeo & juliet vs. çantada keklikmiş, filmlerini de holivudcuğum çektiğinden anlamak kolay, sıkıysa bu tarihi oyunları takip et...

Tüm bu sebeplerle gittim türkçesini aldım ama gel gör ki hala kırk kere kişiler kısmına bakmam ve kim kimdir yanına ayrıntılı olarak not etmem gerekiyor çünkü adamlara hitap edilme şekli hep değişiyor anacım! düşün şimdi benim adım henry percy, ama arkadaşlarım bana hal der, kral olduğumda henry V diye bahsedileceğim, şimdi Gal Prensi diye geçiyorum ( buradaki Gal neden Gal? neden İngiltere değil bana İngiltere tarihi bilen biri açıklasın lütfen). Ve bendenizin hiç isim hafızası olmadığı gibi oyundaki baş harfi "h" olan herkesi de birbirine karıştırmam cabası! Üstelik bu sadece bir örnek, bir başka adam var diyelim adı mehmet olsun, bu mehmet ahmet'in kayınpederi, karısı elif'in kızkardeşi de ayşe ahmet'le evli. mehmet istanbullu, bu yüzden buna bazen kont istanbul diyorlar ahmete kont eskişehir diyorlar ayşe de lady ahmet oluyor filan!

İşin içine bir de entrikalar, yalanlar dolanlar girince benim kafa oldu kazan, "olacak o kadar"ın sonunda kulağı çiçekli oya başar gibi boynum bükük anacım'lı cümleler kurmaya başladım, sınavlar hayrolsun...

8 Mart

2009-03-12T02:34:00.003+02:00

bu dünya kadınlar günü hakkında bir yazı değil, 8 mart benim için dedemi kaybetmemin tarihi ama bu dedeme ağıt yaktığım bir yazı da değil. şunu paylaşmak istedim, iyi ki dedem 8 martta ölmüş. "ne saçmalıyor bu?", diyenler olabilir, zaten "iyi ki ölmüş" demiyorum, haşaa! ama sanki "özel" bir günde, bir amaç için seçilmiş bir günde ölmek daha bir anlamlı. ölürken bunu mu düşüneceğiz ne alaka denebilir? kulağa züğürt tesellisi gibi de geliyor belki ama 29 şubatta ölseydi mesela? o zaman ne yapacaktık dört yılda bir mi anacaktık, yoksa 28 şubat ya da 1 marta mı kaydıracaktık? babannemin tarihini hatırlamıyorum mesela ayıp mıdır hatırlamamak? ama onu son gördüğüm gün de o görüntü hafızamdan hiç çıkmadı, bunun için kaç puan bana?! halbuki çıksaydı belki de keşke çünkü hep buruk hatırlıyorum o son el sallayışını, içime doğmuştu sanki bir daha göremeyeceğim. sanırım bunun psikolojik açıklaması; aslında kendimizi hazırladığımız için o ihtimale bana şimdi öyle geliyor olmalı. keşke son bir kez koşup sarılsaydım diyorum, bir şey değişecekmiş gibi. (babam ve oğlum'daki dede gibi oldum "duraydım önünde, açeydim gollarımı, getme diyeydim...kardeşime söyliyim de 1.87 boyuyla koşsun yıksın beni!)
keşke dedeme sadece "anılarını anlatsana dede" demeseymişim de o anlatırken yazmayı akıl edebilseymişim diyorum (kendi çocuklarıma yazın diyeyim bari). keşke babannem hiç tanımadığım öbür dedemle ilgili anlatırken de yazsaymışım... şimdi babama anlat gençliğini demem de "tekrar fırsat olmaz" korkumdan herhalde. böyle konuşunca da beni anne babasının her sözünü dinleyen, onlarla vakit geçirmeye can atan biri sanacak okuyan? halbuki nerdeee!? daha geçenlerde babamın lise arkadaşı geldi de bizde kalmaya, tabiri caizse suratına bakmadım. iş eyleme gelince her zaman bir bahane hazır...

bir an için 8 mart'a anlamını veren, o gün yanan fabrikada ölen kadınları düşündüm ve şimdi dedem de onlarla gönül birliği kurmuş gibi geldi... ya da sadece benim gibi unutkan bir insana tüm o yapılan kutlamalar tarihi hatırlattığı için o güne seviniyorum, yapılan kutlamalar dedeme yapılıyor sanırdım eğer küçük bir çocuk olsaydım onu hatırlama şenlikleri gibi gelirdi. ama aslında tüm bu söylediklerim saçmalama değil mi?
keşke hala burada olsaydın dede, tavla oynardık yaşım da büyümüşken... mars olunca surat asmak yok ama! (mızıkçılığımı da senden almışım demek marsa hiç gelemiyorum :))

*neyse bu da blogu günlüğe döndüren yazılardan biri oldu, bu ay iki oldu, gözümden kaçtı sanma! konsepti toparlayacağız in$...

anlamcengiz oyunu

2009-03-12T01:46:00.003+02:00

anlamlandırılacak
kaçak!
~landırılmamış
yaradılış!
~landırılmasız
ıssız!
~landırılmıyor
sürüncemede kanıyor!
~landırıldı
hükme varıldı!
~landırılsa
bıyıkları olsa!
~lanmak
aşık olmak!
~lanlandırılamayan
öteki!
~landırılamayacak
savaş!
~landırılamadığında
korku!
~landırılır
itinayla!
~landırılmaz
su yüzüne çıkmaz!
~landırılmıştı
kolpa çıktı!
~landırılmalı
bayram olmalı!
~landırıl
kendini kandır!
~landırılıyordu
süreniz doldu!
~landırılamazsa
felipe massa!

(~azdın ~azdın
şiiri de ~azdın
hani sen azı veren
kalpsizlerden olamazdın)

pisi pis-i psikolog 1

2009-03-01T04:06:00.004+02:00

saat 5:25. bs başına oturduğumdaysa ya akşam 9 ya 10'du. oha diyorum kendime. önce bir film izledim. sonra filmler hakkındaki yorumları okudum. sonra bloglarda gezinmeye başladım en son ekşiye baktım ki maillerime sıra gelmedi bile...
bu sanal dünya bir kaçış mı hepimiz için ne..
evrim geçiren insanın telepati yeteneği olacak ve beyniyle sayfaları değiştirirken zihinsel gelişimine engel olmasın diye işemek, acıkmak gibi bs(=bilgisayar) başından kalkmasına sebep olacak her tür vücutsal olay fonksiyonunu kaybedecek. hatta ekranlarımızla o kadar bütünleşmiş olacağız ki bütün gece ailemle aynı odada oturmama rağmen ağzımdan üç beş kelime çıkmış olmasının gösterdiği gibi ağzımız da evrimle yok olacak. ailemle birbirimize kısa mesaj atacağız internet aracılığıyla, feysbuktan "yemeğe gel bekliyoruz" diye mesaj gelecek mesela. ama pardon yemek yemiyorduk değil mi? o zaman "gel dizi başladı dizi" diyebilirler ne de olsa bir ekrandan kaldırıp başımızı diğer ekrana çeviriyoruz!
sevgilimle bile buluştuğumuz kısıtlı zamanlarda iletişim kurmaktan çok ya da kurma yolumuz mu oldu artık nedir yaptığımız şey takip ettiğimiz dizilerin o hafta çıkan yeni bölümlerini indirdiği için netten, geçip onları izliyoruz. sonra da şu "ölmeden önce görmeniz gereken xxxx film" listelerine yetişmeye çalışırmışçasına izle allah izle bitmeyen (sinema sektörü durmak bilmediğine göre de bitmeyecek) bir sürü filmden birini izlemek, evet dört saat böyle geçiyor!

ve hala aklımda gidemediğim festivallerde gösterilen izlanda, danimarka filmleri falan var...
sonra ekran karşısında popom yamulmuşken veya bir şey izliyorsam artık gözlerim sulandığı için kapattıktan sonra bilgisayarı, yatakta duyulan o huzursuzluk "acaba yalnız mıyım aslında? tüm problemler duruyor mu olduğu gibi?" sorusu...

çünkü iletişime geçmek zor, yüzünü görmediğim insanlara blogtan seslenmek kolay sesleniyormuş gibi yapmak... ama problemim sizlerle değil ki sizin ki de benimle... dünya küslükleri bitirme günü çıksa ya haha eminim onu da atlatmanın yolunu bulurduk...

sustuklarım büyüyor içimde beni elimden tut psikologa götür babacım,
evet evet babacım dedim ilkokuldan beri dememiştim herhalde
çocukluğuma insin psikolog
daha gencim
vakit varken
çabuk toparlarız...

ailelerin mükemmel çocuk yaratma sevdasını anlamaya başladım, kendimi çocuğumu mükemmel yetiştirme hayalleri kurarken buluyorum. onu okula göndermeyeceğim bir sürü saçmalık ezberlemek ve yaratıcılığının kısıtlanmasından kurtaracağım diyorum. bir de göl kenarında bir evimiz olsun ağaca tırmansın benim aksime, tv izlemesin, saçma sapan akraba muhabbetleriyle yıpranmasın, gülten dayıoğlu okutmasın ona kimse roald dahl okusun ian fleming okusun... hayaller kuralım birlikte, sorduğu her soruya hikayelerle cevap vereyim...

ama sonra sakın ergenliği gelmesin, her şeye rağmen beni de mükemmelliyetçilikle suçlarsa, kendini ispat etmesi gerekiyor filan diyemem çarparım suratına nankör çocuk derim bak!
korktum kendimden, neyse çocuk muhabbeti nerden çıktı ki şimdi daha dur çook zaman var nasılsa...
ama al işte bir sakıncalı kelime daha "zaman"! bana 2009a yeni girmişiz gibi geliyor, bugün şubat da bitti halbuki... diyorum ya kaçış yüzünden anlamıyorum geçen zamanı, ya da sahiden bir varmış bir yokmuşla geçsin hayat diye kasıtlı bir komplo bu bize karşı.

beyin uyurken de çatlarmış,
insan her şeyi hissettiği zaman söylemeliymiş, kızgınlık da dahil! sonradan içinde çook yer ediyor çünkü. kimsenin seni tanımadığı yeni bir hayat kuramadığından, o kişiye de kart atıp kusamadığından böyle kendini yiyip duruyorsun. hani çare bendim?

affedilmiyor işte, unutulmuyor da. erkekleri bilmem ama kadın cephesinde böyle durum. kin tutmam, öfke kusmam derdim, sadece üstünü örtermişim meğer. tozu sildin mi taptaze kızgınlıklar. kabulleniyorum o zaman bugün itibariyle, ben kindarim evet hem de az buz değil! ama ağzımdan salyalar da saçtığım düşünülmesin bunu söylerken, nefret de etmiyorum o insanlardan. yolda görsem selam da veririm, bir şey olmamış gibi aynı yerlerde yaşamaya da devam ederim. e o zaman derdin ne derseniz, birine değerli bir şey vermiş ve aynı değerde bir karşılık alamamışsanız o içinizde heeep yer ediyor. yok doldurulmuyor da başka bir şeylerle. o gidenin verilenin yeri apayrı oluyor, önceden değeri çok değilse de değere biniyor götürüldü sizden diye.
insan aklının kafaya taktığı şeyler sahiden garip, ölsem gitsem ömrümü bu hesaplarla mı geçirdim, o bana ne verdi, ben ona ne dedimlerle kendimi yedim diye gider kendimi zebani çukuruna atardım, mazoşist olur "vur vur daha çok" derdim.

işte gördüğünüz gibi iki dakkam birbirini tutmuyor, hem hayatıma devam etmek istiyorum, hem de adını koyamadığım duygular engel oluyor önümde. engelli koşucu değilim ben, sağından dolan solundan dolan geç kalıyorum işte hayata.
sonra bazı cümlelerim ne kadar yeni öğrendiğim şeyler gibi gelirse ne kadar büyüyorum sanırım dersem o kadar beni mutlu ettiği gibi, bazı eskiden hissedilen olumsuz duygular da sanki geriye gidiyormuşum gibi korkular salıyor içime. ergenlik dönemi söz dizisini bulan ve o dönemi aklı tam oturmamış, olgun olmayan insanları anlatmak için kullananlara buradan lanet olsun. onlar yüzünden bir nesil (çokuz biz sanırım) "yine ergenliğime mi dönüyorum, hiç mi çıkamadım yoksa o dönemden amanin kaçın" çığlıklarıyla yaşar olduk!

halbuki bahse girsek sülalemde olgun davranışlar sergilemeyen "yaşlı" iki insan bulurum en az, hem de her gün. sırf sülalemle de kısıtladım çemberi düşün yani!

peki tüm bunları bloga yazmak aslında sessiz bir çığlık atma çabası mı? (çok süper bir metafor bu hacım, gülüp geçmeyeceksin talibi çook)
halbuki ben düşüncelerimin bilinmesini sevmiyorum, karşımdaki insanın seni anlıyorum, seni tanıyorum yalanlarını sevmiyorum çünkü. ben bile kendimi tanımıyorum ki, her an her şey olabilir ve evet fiilen belki bir şey değişmez sözgelimi koltuğa yapışmış popom yer değiştirmez ama her an her fikir değişebilir! yani şu an size hededen nefret ettim diyebilirim ama hede sonradan hoşuma da gidebilir. ne diyeceğim "ben kararsız bir aciz ya da değişken bir hovardayım" mı? "hem hepsiyim hem hiç biriyim" mi? ortaya bir sanat ürünü koymakla kafayı bu kadar yemem acaba "nihayetinde ortaya sabit, gözle görülür bir ürün koydum ama aslında (yüzyıllar demeyeyim o kadar kendime güvenmiyorum henüz keşke güvensem ama) yıllar sonra diyelim hala sorular soracağınız, asla tam emin olamayacağınız yanıtlar bulacağınız işte aynı hayat gibi, bir sanat eseri çıkardım" demek istememden mi geliyor? (allahım beş satırlık cümle kurdum içimdeki yazar depreşti sanırım bu bir işaret mi?!)

ve tahmin edebileceğiniz gibi bu kadar düşünmekten, kendimle çelişerek düşünmekten, her türlü olasılığı düşünmekten o eser asla ortaya çıkmıyor. daha gencim, içimde birikiyor bir gün bütünleşecek diyorum ama o ortaya çıkmadıkça kendimi kandırıyormuşum hissim kuvvetleniyor.

ve hayır ben bunları psikologa anlatamam arkadaşıma da anlatamam sevgilime de aileme ise hiç. kibirden kimse seni anlayamaz sanıyorsun diyorsunuzdur, belki de öyle. aslında susma sebebim anlamazlar diye düşünmekten de değil, sadece bir çözüm yok ki! yani sahiden yok, kendim bulmadıkça. belki de önce kendimi kendime ispatlamam mı gerekiyor o nasıl oluyorsa artık. hani bir şekilde bilmiyorum insanlar evlenince ya da iş bulunca ya da askerden dönünce kendilerini ispatladıklarını sanıyorlar sanırım. benim de hayalim kendi evime çıkmak mesela, tek pürüz tek başıma oturmaktan korkarım ama başkasıyla eve çıkacaksam da anlamı ne o zaman aileden ayrılmanın gibi sorular.
aman neyse daha önümde bir buçuk yıl daha üni var, saçmalık işte şimdiden bunları düşünmek bile. sadece yarın yani bugün bu pazar ne yapacağını düşünsene salak! üstelik sen burada poponu yaymış ekran başında dertlenirken dışarıda savaşlar var, sahiden ölüm kalım meselesi yaşayan insanlar, hayvanlar, doğa var... o şekilde bir hayat daha mı kolay olurdu? tek amaç; hayatta kal! yani şimdi bana önünde bir yıl var bir ay var deseniz hatta bunu kime deseniz bir netlik kazanır kafasında her şey, peki o zaman şunları yapacağım der. bazen kararlarımı böyle alıyorum, manyakça belki ama yarın öleceksin, bugün ne yapmak istersin diyorum.
annem bencil insanlara çok kızıyor, onların bencillikleri yüzünden çünkü o daha çok bölünmek zorundaymış gibi hissediyor çünkü. tanıdık geldi mi çoğunuza? ama annemi gördükçe, bencil insan olmaktan korkuyorum, bu ispat mispat meselesinde kafa yorarken annemin benim yerime de bölündüğünü görüyorum ve onun kızdığı insanlardan biri de ben oluyorum işte. sonra da beni anlamıyor diyorum ama anlayacağı ne var sanki?

evet sevgili psikolog ne diyorsun? muhtemelen yarın bu yazıyı tekrar okuyacak kendi tespitlerimi ve şifa yollarımı bulmaya çalışacağım. sonrası çıkmaz sokak mı çıkar mı göreceğiz.
belki de en kendimce iyi yaptığım şeyden başlamalıyım işe ve mektuplar yazmalıyım, haha sonra da denize bırakmalıyım şişe içinde diyormuşum!

mesela bir tane anneme, bundan roman bile çıkar belki ne dersin
sonra iki yıl önce beni üzen o kıza, aslında arkadaşlığımı hiç hak etmediğini görmüştüm ama sonra o şehirden gitti ve döndüğünde ben bir şey olmamış gibi davrandım, o da öyle. ama rüyalarıma girdi birkaç kez. rüyamda konuştum onunla anladı beni, uyanınca çözülmemişti gene hiçbir şey. rüyama dönmek istedim...

sonra kırdığım öbür arkadaşım, yanlış şeyler yapmıştı ama benim yaptığımı da hak etmemişti. üstteki kızın bana yaptığını onun kadar kötü olmasam da ben da bu kıza yaptım. (hoş muhtemelen üstteki kız beni ne kadar üzdüğünü de asla fark etmedi, bir şey olmamış gibi davrandığımızdan anlamadı da verdiğim değeri. kendi kendimi yiyorum anlıycağınız.) neyse aslında bu arkadaşım da eski arkadaşım arkamdan bir iki attı tuttu kendince intikamını aldı ve yüzeysel bir insan olduğundan çoktan konuyu da kapattı bence. ama ya öyle değilse? yani ya o da derinlerde bir yerde bana çok kırıldıysa, bunu düşünerek kaç gün geçirebilirim ki?

sonra öbür kız var bu daha da beter çünkü hala görüşüyor bir şey yok gibi davranıyoruz ve aslında belki de yok bir şey haha bıktınız mı!?
amaan belki de her şey yine kadın doğasında bitiyordur yahu bizler değil miyiz hep, "o aslında iyi biri ama geçen şunu yaptı çok ayıp etti o cemaatin içinde uygun kaçmadı o davranış, izanlı olmalı insan" gibi cümlelerle büyüyen, o cümleleri kuran? ufak hesaplar heep ufak hesaplar...

hep küçük şeyler bizi usandıran
küçük şeyler bizi utandıran
hep küçük şeyler küçük şeyler bizi yarıştıran
küçük şeyler bizi uzlaştıran
küçük şeyler hepsi de küçücük şeyler
bizi yönlendiren, sevindiren, düşündüren

hep kısa anlar, mutluluklar
hayal görür uzun zamanlar
hep kısa anlar karar verdiğimiz
sonra günler boyu neden diye düşündüğümüz
kısa anlar hepsi de kısacık anlar
bizi yönlendiren, sevindiren, düşündüren

hep büyük düşler, büyük düşler peşinde koştuğumuz
sonra nerdeyiz diye içinde kaybolduğumuz
hep büyük düşler elimle tutamadığım
hiç görmediğim, yaşamadığım
büyük düşler hepsi de küçücük şeyler
bizi yönlendiren, sevindiren, düşündüren
hep küçük şeyler bizi savaştıran
küçük şeyler bizi barıştıran
hep küçük şeyler seni sevdiğim
küçük şeyler seni üzdüğüm
küçük şeyler hepsi minicik şeyler
bizi yönlendiren, sevindiren, düşündüren

neyse en azından kafama taktığım erkek yok dimi, pollyanna olursak!

wind of my soul..

Lily Bart

Tiyatro ve Oyunculuk Teknikleri üzerine Türkçe'ye çevrilmiş tüm kitaplar

Okuma Listelerim

2011 okuma listesi

2010 Okuma Listesi

2009 okuma listesi

2008 okuma listesi

3.7.07

6.6.07

4.8.06

26.7.06

10.7.06

2.7.06

ıssız adam'ın isim annesi benmişim peh peh

29.5.06

24.5.06

4.5.06

sessiz şiir

29.4.2006

29.4.06

what if god was one of ass?!

kayahan yanımda halt etmiş :P

L'amour a mort..

4.4.2006

8.3.06

nedensiz..

4.3.06

4.3.2006

Eskilerden gene

Kuş Kadar Canım Olsa Ölmüştüm Şimdiye!

Çırpındıkça çırpınıyordu... O çırpındıkça,benim de kalbim ağlıyordu... Halbuki...

Bir gün daha geçmişti ve eve dönüş yolunda huzurla, biraz da sabırsızca

eskilerden bir yazı

yine kendi yazdığıma kendim güldüm! ironim, trajedim, yorgunum...

Similar Themes in The Joy Luck Club and There was Love in the Mirror

Suffering of Fusun Keskin in The Museum of Innocence

Ben X and His Virtual World

The Murder of Lily Bart in The House of Mirth

As a Stalker Kemal Basmaci in The Museum of Innocence

kahrolası

Goldfrapp - Caravan girl

çöp kutusu, şarap mantarından küpe, cep telefonu kılıfı ve saç bantları

Halamdan Türkiye Turu

duvarınızda sonbahar yaprakları

Tekerleğinde Can İzleri

Vejetaryenlik Hakkında Yanılgılar

while you were sleeping

1 mayıs

LONDRA

GREENPEACE

ayakkabı fetişisti manyak

shakespeare'i anlamak ya da anlamamak!

8 Mart

anlamcengiz oyunu

pisi pis-i psikolog 1